Παθογένειες των Ελλήνων: Εθνικός Διχασμός / 1ο Μέρος.

 

Παθογένειες των Ελλήνων

Εθνικός Διχασμός

Έλληνες. Ένα ιδιαίτερο Έθνος.

  

 Πριν αρχίσουμε να μιλάμε για τις όποιες παθογένειες των Ελλήνων, και ειδικά για τον Εθνικό Διχασμό που είναι η μεγαλύτερη και χειρότερη από αυτές, ας κάνουμε πρώτα μία γνωριμία με το Ελληνικό έθνος καθώς δυστυχώς λίγοι γνωρίζουν την ιστορία του. Την πραγματική του ιστορία.
    Στο μυαλό της πλειοψηφίας των Ελλήνων, οι Έλληνες είμαστε ένα μεγαλειώδες έθνος που έχει μία μεγαλειώδη και ωραία ιστορία. Αυτό όμως όσο και αν μας πονάει δεν ισχύει.
    Ας βρεθεί ένα έθνος ή έστω μία πόλη που να μπορεί να πει ότι έχει μεγάλη ιστορία. Κανένα. Απλά όλα τα έθνη έχουμε μεγάλες ιστορικές στιγμές.
Μεγάλες ιστορικές στιγμές νικών. Μεγάλες ιστορικές στιγμές θριάμβου, μεγάλες ιστορικές στιγμές πολιτισμού. Αλλά και μεγάλες ιστορικές στιγμές ντροπής.
Στην αρχή πριν υπάρξει ετυμολογικά τουλάχιστον το Ελληνικό Έθνος υπήρχαν Ελληνικά φύλλα. Οι Ίωνες, οι Δωριείς, οι Αιολείς, οι Αχαιοί, οι Θεσσαλοί, οι Πελασγοί,οι Μυρμιδόνες, οι Έλληνες.
    Είναι βέβαια λίγο περίεργο που πήραμε τελικά το όνομα ενός από τα μικρότερα Ελληνικά φύλλα αλλά σε αυτό βοήθησε και ο μύθος όπου ήθελε τον Έλληνα να έχει τρεις γιούς τον Ξούθο, τον Δώρο και τον Αίολο.
    Από τον Δώρο προήλθαν οι Δωριείς, από τον Αίολο οι Αιολείς και από τους γιους του Ξούθου τον Αχαιό και τον Ίωνα, οι Αχαιοί και οι Ίωνες αντίστοιχα.
    Και καθώς τα Ελληνικά φύλλα εκτόπιζαν το ένα το άλλο από τα εδάφη στα οποία κυριαρχούσαν, όπως οι Δωριείς τους Αχαιούς από την Πελοπόννησο, οι Ίωνες τους Πελασγούς από την Αττική και δυνάμωναν τις θέσεις τους άρχισαν σιγά σιγά να αναπτύσσονται και να επικοινωνούν και έτσι για πρώτη φορά έχουμε από τον Πάριο Αρχίλοχο τον 8ο π.χ. αιώνα αναφορά σε Ελληνικό Έθνος όπου κοινό σημείο ήταν το ομόγλωσσο.
    Λίγους αιώνες αργότερα ο Ηρόδοτος πρόσθεσε στο ομόγλωσσο και το ομότροπον.
    Και όλους αυτούς τους αιώνες οι διαμάχες μεταξύ των Ελληνικών φύλλων αλλά και οι πόλεμοι ήταν κάτι συνηθισμένο. Από τον πρώτο μεγάλο πόλεμο τον Ληλάντιο ανάμεσα στην Χαλκίδα και την Ερέτρια αλλά και στην συνέχεια τους Μεσσηνιακούς πολέμους, τον πόλεμο Σπάρτης -Άργους και πολλούς άλλους.
    Όμως εκτός αυτού είχαμε και παρεμβάσεις μίας πόλης κράτους στα εσωτερικά του άλλου. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που πόλεις κράτη θέλησαν να επιβάλλουν ή βοήθησαν να επιβληθεί καθεστώς τυραννίας σε άλλες πόλεις για να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους, να εκμεταλλευτούν ή και τα δύο.
    Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν ο Κλεισθένης κάλεσε τους Σπαρτιάτες για να βοηθήσουν τους Αθηναίους ώστε να εκδιωχθεί ο τύραννος Ιππίας με αντάλλαγμα την ένταξη της Αθήνας στην Πελοποννησιακή συμμαχία και στην συνέχεια όταν ήρθε η Αθήνα σε ρήξη με την Σπάρτη και την Πελοποννησιακή συμμαχία, αλλά και με άλλες δυνάμεις όπως τους Θηβαίους από όπου η Αθήνα είχε αποσπάσει την κηδεμονία των Πλαταιών, αλλά την Χαλκίδα και την Αίγινα που ήταν ανταγωνίστριες πόλεις της Αθήνας.
    Έτσι το 506 π.χ. ξεκίνησε μία εκστρατεία από όλους αυτούς που απέτυχε οικτρά όταν από την εκστρατεία αποχώρησε η Κόρινθος και την επόμενη χρονιά η Σπάρτη έχοντας συγκαλέσει συμβούλιο της συμμαχίας προσπάθησε να επιβάλλει ξανά τον τύραννο Ιππία στην Αθήνα (τον οποίο όπως προείπαμε βοήθησε τους Αθηναίους για να τον διώξουν), αλλά και πάλι εξαιτίας της παρέμβασης της Κορίνθου το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.
    Και έτσι φτάνουμε στον 5ο αιώνα. Στην Κλασσική Ελλάδα. Στους Μηδικούς πολέμους. Στο μεγαλείο της συνεργασίας. Και αφού βλέπουν οι Έλληνες τι μπορούν να πετύχουν με την ομόνοια, ο εγωισμός, η μισαλλοδοξία και πάνω από όλα το πάθος για κυριαρχία ξεκινάει ο πρώτος μεγάλος εμφύλιος που θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν και ο πρώτος παγκόσμιος (με διάθεση λίγου σαρκασμού), καθώς λέγεται πως την Σπάρτη σε αυτόν τον πόλεμο χρηματοδότησε και η Περσία που ήθελε να εκδικηθεί τους Αθηναίους όχι μόνο για την ήττα τους αλλά και για την μετέπειτα κυριαρχία τους στο Αιγαίο και στα παράλια του Ανατολικού Αιγαίου.
    Χαρακτηριστικό παράδειγμα της βιαιότητας αυτού του πολέμου είναι η καταπάτηση του ιερού όρκου που πήραν οι Έλληνες στις Πλαταιές πριν από την περίφημη μάχη με τους Πέρσες και την ολοκληρωτική καταστροφή των Πλαταιών.

    Επίσης και ο πόλεμος της Θήβας με την Σπάρτη όπου ο θρυλικός Ιερός Λόχος της Θήβας νίκησε την μέχρι τότε ανίκητη Σπαρτιάτικη φάλαγγα.
Στην συνέχεια έχουμε τους Ελληνιστικούς χρόνους με τον Φίλιππο τον Β’ της Μακεδονίας να ενώνει όλες τις Ελληνικές πόλεις – κράτη και τον γιο του Αλέξανδρο τον Γ’ αφού διασφαλίζει αυτήν την ενότητα να κατακτά όλον τον τότε γνωστό κόσμο μέχρι την Ινδία.

    Ιούνιος 323 π.χ. ο Αλέξανδρος πεθαίνει και ενώ έχει φυσικό απόγονο, η αυτοκρατορία του μοιράζεται στους διαδόχους και από εκεί στους επιγόνους και ακολουθεί ένας ακόμα εμφύλιος που διαλύει τελείως την αυτοκρατορία αφήνοντας δύο ζωντανά κατάλοιπα την Αίγυπτο των Πτολεμαίων (απόγονοι του Πτολεμαίου) και την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών (απόγονοι του Σέλευκου), ενώ στην συνέχεια έχουμε και δύο αποτυχημένες απόπειρες εισβολής από τους Γαλάτες στον Ελλαδικό χώρο, μέχρι να κατακτηθούν από την Ρώμη.
    Και ενώ κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η Ελλάδα έχει έναν όχι πλέον ηγεμονικό ρόλο αλλά ζει την Pax Romana (δεν είναι ίσως τυχαίο ότι παρά την Ρωμαϊκή κυριαρχία η Αθήνα λειτουργεί ακόμα με την νομοθεσία του Σόλωνα ακόμα και όταν στην Ρώμη καταλύεται η δημοκρατία της Συγκλήτου και γίνεται επίσημα αυτοκρατορία.
    Ακολουθούν οι σκοτεινοί χρόνοι της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που κάποιοι λάθος την συνδέουν με τον Ελληνισμό και την Ελλάδα, καθώς αντίθετα ο Ελληνισμός τους πρώτους ειδικά αιώνες της καλούμενης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπέστη τρομερές διώξεις ιδιαίτερα κατά τον 5ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Μέγα.
    Ακολουθεί η Οθωμανική αυτοκρατορία και τότε σιγά σιγά αρχίζει να ξυπνά το Εθνικό αίσθημα των Ελλήνων μετά από καταστολή αιώνων.
Γιατί ενώ οι Έλληνες για τους Οθωμανούς είναι οι Ρουμ (Ρωμαίοι), ειναι ταυτόχρονα και οι Γιουνάν (Ίωνες) και οι Γρακοί (Γκρέκοι) στην δύση.
Και φτάνουμε στην επανάσταση. Πριν από ακριβώς 200 χρόνια ξεκινά στον Μοριά και αμέσως ακολουθεί όλος ο σημερινός Ελλαδικός χώρος η Επανάσταση.
     Ο Μοριάς και η Ρούμελη απελευθερώνονται. Στην Μακεδονία, την Θεσσαλία και στις παραδουνάβιες περιοχές της Μολδοβλαχίας όπου ξεκινά την επανάσταση ο πρίγκηπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, η επανάσταση καταπνίγεται βίαια.
    Στην Πόλη γίνονται σφαγές. Βασανίζουν και κρεμούν τον πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’.
    Όμως ο Μοριάς και η Ρούμελη, ευνοημένοι και από τις συγκυρίες καθώς ο πασάς του Μοριά Χουρσίτ πολιορκεί στενά τον Αλή Πασά στα Γιάννενα απελευθερώνονται.
    Ο Δράμαλης αποδεκατίζεται, ο Κιουταχής ντροπιάζεται.
    Και τότε ενώ η νίκη είναι κοντά ξανά Εμφύλιος. Αιματηρός και παραλίγο μοιραίος.
    Και από τότε, από την ίδρυση του πρώτου σύγχρονου Ελληνικού Κράτους στην Α΄ Συνέλευση της Επιδαύρου μέχρι και σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται σε έναν διαρκή εμφύλιο.
    Γι’ αυτόν τον εμφύλιο θα μιλήσουμε λοιπόν σε αυτήν την ενότητα.