Παθογένειες των Ελλήνων: Εθνικός Διχασμός/2ο Μέρος.

 

Παθογένειες των Ελλήνων

Εθνικός Διχασμός

Το νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος.

    

    Όπως ξεκινήσαμε να λέμε στο προηγούμενο μέρος, αφού στις 25 Μαρτίου του 1821 κηρύχθηκε η επανάσταση (ουσιαστικά κηρύχθηκε 3 ημέρες νωρίτερα με την απελευθέρωση της Καλαμάτας), γρήγορα οι Ελληνικές δυνάμεις με αρχιστράτηγο στον Μοριά τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και με τον Κολοκοτρώνη να κερδίζει τις μάχες την μία μετά την άλλη, και με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στην Ρούμελη, οι Έλληνες πέτυχαν την απελευθέρωση όχι μόνο της Πελοποννήσου αλλά και της Κεντρικής Στερεάς καθώς τα Άγραφα και τα Τζουμέρκα έγινα άπαρτα φρούρια των Ελλήνων.
    Ο Δράμαλης καταστράφηκε στα Δερβενάκια, ενώ οι απώλειες του Ομέρ Βρυώνη στο χάνι της Γραβιάς έδειξαν στους Οθωμανούς πως η καταστολή της επανάστασης δεν ήταν η εύκολη υπόθεση των Ορλωφικών.
    Οι Έλληνες πραγματοποιούν Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο και από εκεί αρχίζει σιγά σιγά να ξυπνά το για αιώνες κοιμισμένο τέρας της διχόνοιας.
Στην επαναστατική προσωρινή διοίκηση που αποφασίζει η Εθνοσυνέλευση εμφανίζονται οι πολιτικοί, με σημαντικότερες και πιο καθοριστικές προσωπικότητες τον φαναριώτη Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Γιαννιώτη Ιωάννη Κωλέττη και δίπλα σε αυτούς αργότερα κόλλησε και ο Παπαφλέσσας που πάντα εκδήλωνε το πάθος του για δύναμη και εξουσία.
    Εκτόπισαν τους πολέμαρχους και τους έκλεισαν στην φυλακή. Άφησαν τον Μοριά άοπλο. Δολοφόνησαν τον Ανδρούτσο και επέτρεψαν την απόβαση του Ιμπραήμ στην Μεθώνη και την ανακατάληψη όλης της Πελοποννήσου.
    Ο Κολοκοτρώνης απελευθερώθηκε την ύστατη στιγμή μα ήταν πια ουσιαστικά αργά. Η επανάσταση έδειχνε καταδικασμένη και αν δεν γινόταν η ηρωική Έξοδος του Μεσολογγίου και δεν ακουγόταν σε όλη την Ευρώπη η κραυγή των “Ελεύθερων Πολιορκημένων”, που οδήγησε στην δραστηριοποίηση των συμμάχων (Άγγλοι και Γάλλοι με τον τσάρο Αλέξανδρο ουσιαστικά να σέρνεται σε αυτή τη συμμαχία καθώς μέχρι τότε η στάση του ήταν κυρίως φιλοοθωμανική στο πλευρό του Μέτερνιχ), και την ναυμαχία του Ναυαρίνου όπου υπήρξε η καταστροφή του Ιμπραήμ και η αφετηρία της αναγνώρισης της Ελλάδας ως ανεξάρτητου κράτους.
    Ορίζεται κυβερνήτης ο Καποδίστριας μα ο διχασμός υπάρχει. Από την μία ο Καποδίστριας με τους Κολοκοτρωναίους από την άλλη οι Κοτζαμπάσηδες με αρχηγούς τους Μαυρομιχάληδες.

    Ο Καποδίστριας λειτουργεί δικτατορικά ως κυβερνήτης προσπαθώντας να ιδρύσει ένα ισχυρό Ελληνικό κράτος όπως έκανε και για την Ελβετία. Η οξυδέρκεια του, η εντιμότητα του, και η αποφασιστικότητα του είναι γνωστές κυρίως από το διάστημα που διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας. Περικόπτει προνόμια των κοτζαμπάσηδων υπέρ του λαού με κυριότερο την είσπραξη των φόρων απευθείας από το κράτος και όχι από τους κοτζαμπάσηδες που έχαναν την βασική πηγή του πλούτου τους πια, που δεν ήταν μόνο η είσπραξη των φόρων αλλά και η εξάρτηση του λαού από αυτούς μιας και ουσιαστικά αυτονομούνταν.
    Έτσι ο Καποδίστριας το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου/9Οκτωβρίου 1931 πηγαίνει γενναία στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα ξέροντας τα σχέδια των δολοφόνων του, για να δολοφονηθεί άνανδρα.
Και έτσι αρχίζει ένας βαρύς κύκλος αίματος στο ελεύθερο πλέον μικρό Ελληνικό Κράτος.

    Οι Έλληνες φέρνουν τον Όθωνα. Οι πολιτικές διώξεις συνεχίζονται. Η φημισμένη γκιλοτίνα του Ναυπλίου είναι έτοιμη να πάρει το κεφάλι του Γέρου του Μοριά και του ανεψιού του Δημήτρη Πλαπούτα μετά από μία δίκη παρωδία στην απόφαση της οποίας δεν υπήρχε καν η υπογραφή του πρόεδρου του δικαστηρίου Αναστάσιου Πολυζωίδη και του μέλους Γεώργιου Τερτσέτη.
Στον Κολοκοτρώνη τελικά δίνεται χάρη το 1835 με την ενηλικίωση του Όθωνα.

    Όμως ο Διχασμός καραδοκεί. Συνεχίζει να σιγοβράζει. Παρά το γεγονός ότι ο Όθωνας αφού αναγκάστηκε να δώσει σύνταγμα στους Έλληνες τελικά ανατράπηκε και εκδιώχθηκε για να έρθει λίγο αργότερα ο Βασιλιάς Γεώργιος και να αρχίσει η δυναστεία των Γλύξμπουργκ στην Ελλάδα.
    Μία δυναστεία που μετά από αρκετές όχι ιδιαίτερα μεγάλες εμφύλιες διαμάχες για θέματα όπως το γλωσσικό, κυρίως μετά την δολοφονία του Γεώργιου Α’ και της ενθρόνισης του γιου του Κωνσταντίνου Α’, θα φέρει τον μεγαλύτερο και πιο ολέθριο Εθνικό Διχασμό, ο οποίος μέσα από διάφορες διαδικασίες υπάρχει και μέχρι σήμερα.

    Στην συνέχεια θα μιλήσουμε γι αυτόν τον διχασμό που στοίχισε στην Ελλάδα περισσότερα από όσα ίσως είδαμε και πιστεύουμε.