Παθογένειες των Ελλήνων: Παιδεία/2ο Μέρος

 

Παθογένειες των Ελλήνων

Παιδεία

Ποιο Εκπαιδευτικό; Ποιο Σύστημα;

    Χρόνια τώρα, δεκαετίες μιλάμε σε αυτήν την χώρα για εκπαιδευτικό σύστημα. Και το ερώτημα που γεννιέται βλέποντας την κατάσταση της παιδείας στην Ελλάδα είναι: Ποιο Εκπαιδευτικό Σύστημα; Ή μήπως ποιος εκπαιδευτικό και ποιο σύστημα, μιας και στερούμαστε και εκπαίδευσης και συστήματος σε αυτόν τον τόπο.
    Και φυσικά αυτό που θα έπρεπε να κάνουμε ως πολίτες είναι να αναζητήσουμε ποια είναι η πηγή του κακού.

    Εδώ θα πρέπει να κάνω μία “παρένθεση” και να προλάβω όλους αυτούς που θα βιαστούν να πουν πως είναι δουλειά των πολιτικών και των κυβερνήσεων να βρουν την πηγή του κακού και να διορθώσουν τα πράγματα.

    Λάθος. Κάποτε πρέπει να μάθουμε πως είναι δικαίωμα και υποχρέωση των πολιτών να ψάχνουν τις παθογένειες, να βλέπουν τα λάθη, να κρίνουν ασκώντας κριτική και όχι κατακρίνοντας, και να συμμετέχουν με όποιον τρόπο μπορούν στα κοινά προσπαθώντας το καλύτερο για το σύνολο αλλά και για τους εαυτούς τους.
Όμως αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο θα επανέρθουμε παρακάτω στην ίδια ενότητα.

    Και ας γυρίσουμε στο θέμα μας. Εκεί που είπαμε πως πρέπει να αναζητήσουμε ποια είναι η πηγή του κακού.
    Κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι είναι σαν να ψάχνεις βελόνα στα άχυρα. Αλλά δυστυχώς είναι κάτι χειρότερο και κάτι πολύ δυσκολότερο. Γιατί δεν είναι μία η αιτία αυτής της κατάστασης αλλά πολλές. Και εδώ θα πρέπει για να καταλάβουμε το τραγικό του ζητήματος αλλά και πόσο μεγάλος άθλος θα είναι να αλλάξει η κατάσταση προς το καλύτερο.
    Το θέμα αυτής της σειράς είναι οι παθογένειες των Ελλήνων. Σε ότι αφορά λοιπόν την παιδεία, οι αιτία των παθογενειών είναι η έλλειψη παιδείας και η έλλειψη παιδείας οφείλεται κυρίως σε κάποιες από αυτές τις παθογένειες.
    Αστείο; Σίγουρα όχι. Δυστυχώς είναι τραγικό. Όμως ξέρουμε πως είναι αλήθεια. Για παράδειγμα μία από τις αιτίες της έλλειψης εκπαιδευτικού συστήματος στην χώρα μας είναι η παθογένεια που ήδη αναφέραμε. Ο Εθνικός Διχασμός. Αυτή η εμφυλιοπολεμική νοοτροπία όλων μας.
    Και θα έρθουν κάποιοι που θα πουν, ναι αλλά δεν φταίμε εμείς, φταίνε αυτοί. Σωστό όμως τι κάνουμε για να τους σταματήσουμε; Τίποτα. Γιατί; Υπάρχει έλλειψη παιδείας.

    Τι άλλο φταίει για την έλλειψη παιδείας; Η κατάρρευση των θεσμών. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Η έλλειψη παιδείας.

    Μπορούμε να συνεχίσουμε κι άλλο, και θα καταλήγουμε πάντα στο ίδιο συμπέρασμα. Υπάρχει όμως κάτι στο οποίο δεν φταίει τόσο η έλλειψη παιδείας. Φταίνε οι κυβερνήσεις και οι κυβερνώντες αυτού του τόπου, στον οποίο από την σύσταση του Ελληνικού κράτους, οι κυβερνήσεις ασχολήθηκαν τόσο να ενισχύσουν την Ελλάδα, διπλωματικά, οικονομικά, πολιτικά, ώστε αδιαφόρησαν τελείως για τους βασικούς πυλώνες ανάπτυξης μίας χώρας, οι οποίοι είναι σαφώς η οικονομία αλλά και η παιδεία, η δικαιοσύνη, η εργασία και πάνω σε αυτούς τους πυλώνες ένα δυνατό πολιτικό σύστημα.

    Μιλάμε χρόνια τώρα σε αυτήν την χώρα για εκπαιδευτικό σύστημα. Όμως ξέρουμε τι σημαίνει εκπαίδευση; Πως μπορείς να χτίσεις ένα δυνατό εκπαιδευτικό σύστημα σε μία χώρα που αν και είναι η πατρίδα της λέξης εκπαίδευση δεν ξέρει τι σημαίνει;

    Ένα τρανταχτό παράδειγμα της εκπαιδευτικής κατάντιας είναι πως τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα δεν βγάζουν εκπαιδευτικούς αλλά καθηγητές και δάσκαλους.

    Εκπαίδευση δεν σημαίνει σπουδές. Η εκπαίδευση δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι μία μονοδιάστατη διαδικασία για να μάθει κάποιος γραφή, ανάγνωση και μελέτη επιστημών.

    Ο εκπαιδευτικός οφείλει, να βοηθά στην διάπλαση των ατόμων. Από τους αρχαίους χρόνους, έργο των γονέων ήταν η διαπαιδαγώγηση ενάρετων ανθρώπων και των εκπαιδευτικών η εξέλιξη συνειδητοποιημένων και υπεύθυνων πολιτών.
    Και εδώ αμέσως γεννάται το άλλο ερώτημα. Εξελίσσει το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας, τους νεαρούς Έλληνες σε υπεύθυνους και συνειδητοποιημένους πολίτες;

    Η απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι μόνο μία. ΟΧΙ.
    Και αυτό το ΟΧΙ μπορεί να μην είναι τόσο δραματικό όσο του Μεταξά και των Ελλήνων στο Ιταλικό τελεσίγραφο, αλλά είναι σίγουρα πιο τραγικό και πολύ μεγαλύτερο. Γιατί δεν είναι όχι άρνησης αλλά διαμαρτυρίας.
    Σήμερα αντί να υπάρχει εκπαίδευση υπάρχουν απλά σχολεία. Αντί να υπάρχει σύστημα, υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα ή πολιτικό κόστος. Και από αυτά τα σχολεία που υπάρχουν….. ένας τεράστιος αριθμός από αυτά κλειστά ή συγχωνευμένα.
    Έκλεισαν και συγχωνεύτηκαν, χάριν της ενοποίησης δήμων του Καλλικράτη, χάριν της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων που άρχισαν να υπογράφουν οι κυβερνήσεις.
    Και μας έδειξαν οι κυβερνήσεις πόσο μεγάλη αλήθεια αποτελεί εκείνη η ρήση που λέει: “κάθε φορά που κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει μια φυλακή”.

    Ας δουν οι κυβερνώντες, αλλά κυρίως ας δούμε εμείς τα σχολεία που έκλεισαν αλλά και πόσες νέες φυλακές χτίστηκαν και άρχισαν να λειτουργούν τα τελευταία μόλις 20 χρόνια.

    Ας δουν οι κυβερνώντες, αλλά κυρίως εμείς, πόσες αίθουσες σχολείων λείπουν για να υπάρχει μία σωστή εκπαίδευση, πόσα εργαστήρια χημείας, πόσες βιβλιοθήκες, πόσοι εκπαιδευτικοί και πόσοι αστυνομικοί προσλήφθηκαν τα τελευταία χρόνια.

    Και μετά ας σκεφτούμε πάλι. Ποιο εκπαιδευτικό; Ποιο σύστημα;