Παθογένειες των Ελλήνων: Εθνικός Διχασμός/3ο Μέρος

 

Παθογένειες των Ελλήνων

Εθνικός Διχασμός

Σύγκρουση Τιτάνων

   

    Κάποιος προσεκτικός παρατηρητής που γνώριζε και τους δύο, θα είχε προβλέψει πιθανότατα την σύγκρουση τους, παρ’ όλο που στην αρχή η σχέση τους ήταν σχεδόν φιλική.
    Ο Βενιζέλος έδειξε ποιος είναι από τη Κρήτη. Πριν ακόμα από το κίνημα του Θερισσού, έδειξε ότι ήταν ασυμβίβαστος, επαναστάτης, οραματιστής. Και αυτό το οραματιστής ήταν που τον έκανε να ταιριάσει την αρχή με τον πρίγκηπα τότε Κωνσταντίνο.
    Αποκορύφωμα του Εθνικού διχασμού ήταν όταν ο Βενιζέλος δημιούργησε το Κίνημα Εθνικής Αμύνης στην Θεσσαλονίκη και ο αντιβενιζελικός κόσμος στην Αθήνα πιέζοντας την Εκκλησία του έριξε το “ανάθεμα”.
    Μία τέτοια κίνηση, σε μία Ελλάδα που οι θρησκευτικές παραδόσεις είναι πανίσχυρες, αποτέλεσε ύβρη και αφορμή εμφυλίου. Ενός εμφυλίου που ξεκίνησε.
    Από το 1915 και μετά ενώ στο πολεμικό μέτωπο και την διπλωματία συμβαίνουν συνταρακτικά γεγονότα και εξελίξεις, στον Ελλαδικό χώρο έχει ξεκινήσει η φωτιά ενός ολέθριου εμφυλίου.
    Διωγμοί, δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, είναι καθημερινό φαινόμενο κυρίως στην Αθήνα. Η Παλιά Ελλάδα (Πελοπόννησος, Στερεά και Θεσσαλία), στο πλευρό του Κωνσταντίνου, Κρήτη και Νέες Χώρες (Ήπειρος, Μακεδονία), στο πλευρό του Βενιζέλου.
    Ο Βενιζέλος ζητά από τον Βασιλιά να βγει η Ελλάδα από την ουδετερότητα και να συμμετάσχει στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Είναι η χρονική περίοδος που γίνεται η πολιορκία της Καλλίπολης. Πιστεύει πως η Κωνσταντινούπολη είναι έτοιμη να πέσει στα χέρια των συμμάχων και πως είναι ευκαιρία για την Ελλάδα να έχει οφέλη.
    Ο Κωνσταντίνος προτιμά την ουδετερότητα αλλά πιέζεται σκληρά από τον Βενιζέλο. Όμως η σύζυγος του Κωνσταντίνου είναι αδερφή του αυτοκράτορα της Γερμανίας Γουλιέλμου Β’.
    Έτσι υπάρχουν διάφορες απόψεις για τους λόγους που ο βασιλιάς δεν συμφώνησε με τον Βενιζέλο, όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο Εθνικός Διχασμός. Ο Βενιζέλος αγνοεί τον βασιλιά και δημιουργεί το δικό του κίνημα. Το Κίνημα Εθνικής Αμύνης.

    Από εκεί και πέρα ο Βενιζέλος λειτουργεί δικτατορικά.
Όμως πέρα από τις πολιτικές διενέξεις των δύο αντρών, με τις πράξεις τους οι δύο πλευρές πυροδότησαν τον φανατισμό ενός αγράμματου λαού με ποικίλους τρόπους.
    Μερικές από τις πιο μελανές στιγμές του διχασμού, το ανάθεμα που προαναφέραμε, η δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη, η Μικρασιατική καταστροφή, η εκτέλεση – δολοφονία των έξι από το κίνημα Πλαστήρα.
    Επίσης έμμεσα υπεύθυνος και για το μέγεθος των σφαγών του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία ήταν αυτός ο διχασμός καθώς τόσο ο Βενιζέλος αλλά στην συνέχεια και οι αντιβενιζελικοί μετά τις εκλογές του Νοέμβρη του 1920 είχαν το όραμα τις μεγάλης Ελλάδας εδαφικά, αδιαφορούσαν όμως όπως αποδείχθηκε για τους πληθυσμούς εκείνων των περιοχών.
    Και έμειναν οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Μικρασιάτες, οι Καππαδόκες και οι άλλοι Μικρασιατικοί πληθυσμοί αμνοί προς σφαγή. Μία σφαγή που εμπνεύστηκαν οι Νεότουρκοι, σχεδιάστηκε από τους Γερμανούς με επικεφαλής τον Λίμαν Φον Σάντερς και εκτελεστή τον Μουσταφά Κεμάλ και τους τσέτες του.

    Έτσι βλέπουμε το αδηφάγο τέρας του Εθνικού Διχασμού να μεγαλώνει. Ο Εθνικός Διχασμός δεν έληξε με τον θάνατο του Κωνσταντίνου. Συνεχίστηκε. Με τον Πάγκαλο να προσπαθεί συνέχεια να πάρει την εξουσία, με έντονες πολιτικές και όχι μόνο διαφορές ανάμεσα στον Βενιζέλο και τον Μεταξά ο οποίος υπήρξε ο κυριότερος πολιτικός του αντίπαλος μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου παρ’ όλο που ο Βενιζέλος δεν ασχολούνταν πλέον ενεργά με την πολιτική (άσχετα αν συμμετείχε επειδή του ζητήθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην συνθήκη της Λωζάνης).
    Και φυσικά ο Εθνικός Διχασμός ήταν ακόμα εκεί. Χορτάτος από τον όλεθρο, τα αμέτρητα νεκρά κορμιά, της άπειρες χαμένες ψυχές, έγειρε νωχελικά δίπλα στα ποτάμια αίματος που έρρεαν ακόμα και περίμενε ξανά την ευκαιρία να προκαλέσει την καταστροφή του.