Παθογένειες των Ελλήνων: Παιδεία / 3ο Μέρος

 

Παθογένειες των Ελλήνων

Παιδεία

Η εκπαίδευση, η παρά-εκπαίδευση και το ανεύθυνο ληστρικό κράτος

    Για εδώ και πάνω από μισό αιώνα, ζούμε στην Ελλάδα μία άθλια κατάσταση η οποία είναι πρωτοφανής σε παγκόσμιο επίπεδο και εξευτελιστική για μία σύγχρονη υποτίθεται ευρωπαϊκή χώρα, που στην αρχαιότητα έδωσε σε όλον τον κόσμο τα φώτα του πολιτισμού.
Και αυτή η κατάσταση οφείλεται καθαρά στο ανίκανο Ελληνικό κράτος και λέγεται παρά – Εκπαίδευση.

    Όλες οι σύγχρονες χώρες έχουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα είτε καλό, είτε καλύτερο, ή μπορεί και κακό. Ομολογώ πως δεν έχω μελετήσει πως λειτουργούν τα εκπαιδευτικά συστήματα σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Βλέπουμε όμως το δικό μας.

    Και βλέπουμε σχολεία με λίγες αίθουσες και πολυάριθμους μαθητές σε κάθε τάξη, βλέπουμε εκπαιδευτικούς που στην πλειοψηφία τους αδιαφορούν, τόσο για την μόρφωση των μαθητών όσο και για την εξέλιξη τους σε υπεύθυνους αυριανούς πολίτες της χώρας και βλέπουμε μία πολιτεία, όλην αυτήν την τραγική κατάσταση όχι απλά να την συντηρεί αλλά να την ενισχύει.

    Κάποτε, όταν αυτή η χώρα δεν είχε τόσους μετανάστες, και δεν είχε τόσα παιδιά στα σχολεία, τότε που τα σχολεία ήταν λίγα, ακόμα και στην “χρυσή” δεκαετία του ΄80, υπήρχαν σχολεία διπλών βαρδιών. Δύο σχολεία συστεγαζόντουσαν και το ένα λειτουργούσε πρωί, ενώ το άλλο απόγευμα εναλλάξ.
    Κάποια στιγμή αυτό η δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου αποφάσισε να το αλλάξει. Τα παιδιά έπρεπε να πηγαίνουν πρωί στο σχολείο όλα καθώς πως θα μορφωθεί ένα παιδί όταν το μεσημέρι δεν έχει πια καθαρό μυαλό για να “ρουφήξει” όλη αυτή τη γνώση που ήθελαν να του μεταδώσουν οι δάσκαλοι και καθηγητές.
    Έτσι και ενώ δεν είχαν χτιστεί καινούρια σχολεία, τα ήδη υπάρχοντα ενσωματώθηκαν και λειτουργούσαν όλα ως πρωινά. Το αποτέλεσμα; Ακόμα περισσότεροι μαθητές σε ήδη πολυάριθμες τάξεις.
    Βέβαια υπήρχαν οι μαθητές είχαν και βοήθεια για την σχολική μελέτη. Ήταν εκείνη η “χρυσή” εποχή των σχολικών βοηθημάτων, αλλά φυσικά και της άνθησης των φροντιστηρίων μέσης εκπαίδευσης.

    Μάλιστα πριν ενσωματωθούν τα σχολεία, όταν κάποιο παιδί ήταν απογευματινό στο σχολείο, πήγαινε πρωί στο φροντιστήριο. Και οι ιδιοκτήτες φροντιστηρίων πλούτιζαν καθώς δούλευαν όλη την μέρα από τις οχτώ και μισή το πρωί μέχρι το βράδυ συνεχόμενα.
    Από τότε μέχρι και σήμερα όλοι οι μαθητές εκεί καταλήγουν. Οι καλοί μαθητές για να πετύχουν στις Πανελλαδικές, οι μέτριοι για να γίνουν καλύτεροι και οι κακοί για να περάσουν την τάξη.
    Έτσι οι κυβερνήσεις βολεύτηκαν. Για ποιον λόγο να δώσουν χρήματα στην παιδεία; Γιατί να δημιουργήσουν βιβλιοθήκες μέσα στα σχολεία, για ποιον λόγο να δημιουργήσουν εργαστήρια χημείας, γιατί να βοηθήσουν ώστε μέσα σε ένα σχολείο να δημιουργηθούν πολιτιστικές ομάδες όπως θεατρικές, μουσικές. Για ποιον λόγο να υπάρχουν μαθήματα καλλιτεχνίας. Άλλωστε η ζωγραφική, η γλυπτική, η τέχνη δεν είναι επαγγέλματα.
    Για ποιον λόγο να δοθούν χρήματα για σωστές αθλητικές εγκαταστάσεις στα σχολεία. Δέκα λεπτά τρέξιμο, ανατάσεις, επικύψεις, διατάσσεις και τέλος μαθήματος.
    Άλλωστε οι πολίτες μπορούν. Το έχουν αποδείξει πως μπορούν “κάνοντας το σκατό τους παξιμάδι”, επειδή το σημαντικότερο πράγμα ενός γονέα είναι η “πρόοδος” του παιδιού τους, όπως τουλάχιστον εκείνοι την εννοούν, να πληρώνουν υπέρογκα για εκείνους ποσά σε φροντιστήρια. Και αλίμονο σε εκείνους τους γονείς που είχαν περισσότερα από ένα παιδιά.

    Όμως τι σημασία έχει. Εκείνοι μπορούσαν. Κάπως έτσι ίσως οι Ευρωπαίοι πίστευαν ότι οι Έλληνες έχουν υψηλά εισοδήματα. Αν το σκεφτούμε όλοι μπορούμε να το σκεφτούμε αυτό. Το έχουμε σκεφτεί ήδη. Βλέπουμε κάποιον να στέλνει δύο παιδιά στα φροντιστήρια και σαν να μην έφτανε αυτό υπάρχουν από δίπλα και (δεν θα πω φροντιστήρια) οι σχολές ξένων γλωσσών καθώς πριν από μερικές δεκαετίες για μία εξασφαλισμένη επαγγελματική σταδιοδρομία ήταν απαραίτητη η γνώση της αγγλικής και επιπλέον προσόν μία δεύτερης γλώσσας και σήμερα έχει γίνει απαραίτητο προσόν η χρήση τουλάχιστον δύο ξένων γλωσσών.
    Έτσι η κυβέρνηση λειτουργεί ως ένας ιδιόρρυθμος ληστής στις τσέπες των φορολογουμένων που πληρώνουν οι φουκαράδες, ζώντας στην ψευδαίσθηση της δωρεάν παιδείας που ορίζει το σύνταγμα ως δικαίωμα και προϋπόθεση όλων των πολιτών, ενώ το κράτος τους κλέβει από τους φόρους που δεν τους δίνει επιστρέφει ανταποδοτικά σε αυτούς και ειδικά στους τομείς παιδείας, υγείας και εργασίας που είναι οι βάσεις του κοινωνικού κράτους, αλλά για αποπληρωμές δανείων, των οποίων τα χρήματα υπεξαίρεσαν, καταχράστηκαν και κατασπατάλησαν όλες ανεξαιρέτως οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις και καλείται ο λαός να πληρώσει τις απάτες των κυβερνώντων, καθώς εκείνοι μένουν στο απυρόβλητο.
    Η κυβερνήσεις, όλες ανεξαιρέτως, λειτουργούν ληστρικά στην φορολόγηση, λειτουργούν ληστρικά στην μη χρηματοδότηση της παιδείας. Και οι πολίτες. Οι αφελείς, αγράμματοι στην πνευματικά απαίδευτη πια Ελλάδα, πολίτες, μαθημένοι ίσως από τα χρόνια κατοχής στην Ελλάδα, καθώς από 2ο π.χ. αιώνα από τους Ρωμαίους μέχρι το 1828 που δημιουργήθηκε το πρώτο Ελληνικό κράτος είχαν μάθει να ζουν ως σκλάβοι, ως δούλοι, ως ραγιάδες.
    Και είναι και αυτός ένας λόγος όπου σήμερα οι Έλληνες προσπαθούν να γίνουν επαναστάτες όμως καθώς δεν έχουν πνευματικό υπόβαθρο και η έλλειψη παιδείας είναι καθοριστική, για λάθος λόγους και με λάθος τρόπο.

    Και υπάρχουν πολλές φωνές που ακούγονται για το πρόβλημα της παιδείας. Κάποιοι, νοσταλγοί όχι μόνο του εκπαιδευτικού παρελθόντος αλλά και του πολιτικού, νοσταλγοί ολιγαρχικών και απολυταρχικών καθεστώτων, ζητούν να επιστρέψουν τα σχολεία στις διδασκαλίες εκείνες. Στις διδασκαλίες του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας, του ψεύδους και γιατί όχι και του χάρακα ή της βέργας.
    Υπάρχουν οι άλλοι που ζητούν να ακολουθήσουμε τα παραδείγματα της βόρειας Ευρώπης με πρώτο για κάποιους της Φινλανδίας, που είναι όντως πολύ καλό και θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε κάποια στοιχεία, όμως είναι καλό για τους τους Σκανδιναβούς.
    Έτσι κάποια στιγμή θα πρέπει εμείς οι Έλληνες να αποφασίσουμε τι εκπαιδευτικό σύστημα θέλουμε. Και να το απαιτήσουμε. Γιατί σε τελική ανάλυση, αν είναι να γίνει μία επανάσταση, ας γίνει για έναν σωστό λόγο. Και δεν πιστεύω προσωπικά πως υπάρχει καλύτερος λόγος από την παιδεία. Και δεν χρειάζεται οι επαναστάσεις να είναι ένοπλες. Μπορούμε και με ειρηνική επανάσταση να πετύχουμε τους στόχους μας.

    Ο Γκάντι με την ειρηνική του επανάσταση έδιωξε από την Ινδία μία ολόκληρη αυτοκρατορία και εμείς δεν θα μπορέσουμε να χτίσουμε ένα σύγχρονο και εξελισσόμενο εκπαιδευτικό σύστημα;

Αρκεί να θυμόμαστε πως στο οικοδόμημα που λέγεται Ελλάδα, οι κύριοι πυλώνες ανάπτυξης του κράτους είναι η Υγεία, η Εργασία, η Οικονομία, αλλά η Παιδεία είναι ο κεντρικός. Εκείνο το κεντρικό θεμέλιο που αν είναι γερό δεν ρίχνει το οικοδόμημα κανένας σεισμός όσο ισχυρός και αν είναι.