Παθογένειες των Ελλήνων: Εθνικός Διχασμός/4ο Μέρος

 

Παθογένειες των Ελλήνων.


Εθνικός Διχασμός

Ο Εμφύλιος Σπαραγμός

    Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε την Ελλάδα σε μία κατάσταση πρωτόγνωρη, που δεν έζησε ούτε τα χρόνια των Οθωμανών. Η σφοδρότητα και βιαιότητα των στρατιών του Γ’ Ράιχ ξεπερνούσαν και αυτές των γενίτσαρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
    Ο χειμώνας του 1941-1942 ήταν συγκλονιστικός. Οι εικόνες από αποστεωμένα, νεκρά από την πείνα παιδιά στους δρόμους της Αθήνας ήταν σχεδόν καθημερινές.
    Τόση ήταν η βαρβαρότητα των Ναζί που πλέον κατανοήσαμε πως και γιατί ήταν οι Γερμανοί οι εμπνευστές και σχεδιαστές των Γενοκτονιών.
Στην Θεσσαλονίκη που ήταν μία πόλη με ισχυρή Εβραϊκή παρουσία είχε αρχίσει ήδη το σχέδιο εξόντωσης τους. Η Γενοκτονία των Εβραίων είχε αρχίσει από χρόνια και είχε έρθει η ώρα και των Εβραίων της Ελλάδας.
    Ο ενθουσιασμός και ορμητικότητα των Ελλήνων που τόσο έκδηλα έβλεπαν από τον Οκτώβριο του 1940 που μας κήρυξε τον πόλεμο η Ιταλία, χάθηκε όταν ο Τσολάκογλου παραδόθηκε και υπέγραψε συνθηκολόγηση, ενώ η επίσημη κυβέρνηση είχε διαφύγει.

    Οι μαχητές των οχυρών Μεταξά, αναγκάστηκαν να παραδώσουν τον οπλισμό τους. Η εσχάτη της ταπείνωσης ενός υπερήφανου λαού που νίκησε την Ιταλική Αυτοκρατορία και ντρόπιασε τον Μουσολίνι. Η ήττα ήταν προδιαγεγραμμένη, αλλά η συνθηκολόγηση δεν ήταν ήττα που θα σήμαινε υπερηφάνεια, αλλά λόγος ντροπής.
    Από την πρώτη στιγμή της κατάληψης του Ελληνικού χώρου από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς, άρχισε ο ένοπλος αγώνας για την απελευθέρωση. Σημειώθηκαν σε όλη τη χώρα ένοπλες ομάδες ανταρτών.
    Δημιουργείται το ΕΑΜ, ο ΕΔΕΣ, στην Μακεδονία δημιουργούνται η ΥΒΕ (Υπερασπιστές Βορείου Ελλάδος), η ΕΚΑ (Εθνική Κοινωνικη Άμυνα) και κάποιες μικρότερες οργανώσεις όπως η Ελλήνων Πολιτεία και οι οποίες στην πλειοψηφία τους συγχωνεύτηκαν στην συνέχεια στην ΠΑΟ (Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση).
    Ενώ στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη που δόθηκε από τους Ναζί στους Βούλγαρους, αρχίζει ισχυρή αντίσταση από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ με συμμετοχή μεγάλου αριθμού σκληρών ανταρτών από τον Πόντο, οι οποίοι όμως όταν αντιλαμβάνονται την ηγεμονική πολιτική του ΚΚΕ μέσα στο ΕΑΜ και τα σχέδια τους, αποχωρούν και σχηματίζουν αυτόνομες αντάρτικες ομάδες κάτω όμως από την γενική αρχηγία του Αντώνη Φωστηρίδη (γνωστού ως Αντών-Τσαούς) και την βοήθεια των Βρετανών.
    Και θα μπορούσαμε να θαυμάζουμε για την γενναιότητα των Ελλήνων να δημιουργήσουν τόσες αντιστασιακές ομάδες όμως πάντα υπάρχει και το αλλά…..
    Για μία ακόμα φορά πίσω από κάποιες αντιστασιακές οργανώσεις υπάρχει αυτοσκοπός και αυτός δεν είναι ούτε ανιδιοτελής, ούτε καλοπροαίρετος.
Πρωταγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης αναδεικνύεται το ΕΑΜ, πίσω από το οποίο “κρύβεται” το ΚΚΕ, του οποίο απώτερος στόχος είναι όχι μόνο η απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς αλλά και επιβολή Σοβιετικού καθεστώτος από την ηγεσία του.
    Έτσι το ΕΑΜ δημιουργήθηκε ως πολιτικός φορέας του ΕΛΑΣ, ως αντιστασιακή οργάνωση, αποκρύπτοντας την τότε σχέση με το ΚΚΕ. Απέκρυψε ακόμα και την συνεργασία του με το SNOF (Σλαβομακεδονικό Απελευθερωτικό Μέτωπο).
Ήταν τέτοιο το πάθος του ΚΚΕ για κατάληψη της εξουσίας που δεν δίσταζε να παραδώσει στον Τίτο την Μακεδονία καθώς η άποψη του ΚΚΕ για την Μακεδονία ήταν γνωστή από την αρχή της δημιουργίας του κόμματος στην Ελλάδα, όμως διατυπώθηκε και επίσημα μέσα από τα φύλλα του Ριζοσπάστη τον Νοέμβριο του 1927. (Σημειώνουμε πως για το θέμα της Μακεδονίας στην συνέχεια το ΚΚΕ επί Χαρίλαου Φλωράκη αναγνώρισε πως οι θέσεις του ήταν ιστορικό λάθος του κόμματος).
    Μετά την απελευθέρωση η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου ζητά να παραδώσουν οι αντιστασιακές οργανώσεις τα όπλα τους. Αυτές συμφωνούν στο σύνολο τους. Εκτός από το ΕΑΜ, το οποίο αρνείται.

    Στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 κάνει διαδήλωση κατά του τελεσίγραφου της κυβέρνησης. Παράδοση των όπλων για το ΕΑΜ σημαίνει παράδοση της εξουσίας. Πέφτουν πυροβολισμοί στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και κατηγορούνται οι αστυνομικοί.
Κάποιοι ζητούν πολιτική λύση. Ο Τσώρτσιλ απαγορεύει την πολιτική λύση εφ’ όσον δεν παραδοθούν τα όπλα όπως όριζε η κυβέρνηση.
    Τα Δεκεμβριανά είναι γεγονός. Αρχίζει μία μάχη που διαρκεί για περισσότερο από ένα μήνα. Η Αθήνα είναι γεμάτη οδοφράγματα και ο κόσμος αμέσως μετά την απελευθέρωση τρομαγμένος και κλεισμένος στα σπίτια του.
Τον Φεβρουάριο του 1945 υπογράφεται η συμφωνία της Γιάλτας ή αλλιώς “συμφωνία της χαρτοπετσέτας”.

    Εκεί οι τρεις ηγέτες των δυνάμεων που νίκησαν τον Χίτλερ, ο Ρούσβελτ, ο Στάλιν και ο Τσώρτσιλ μοίρασαν τον πλανήτη. Και η Ελλάδα πλέον ανήκε στην ζώνη επιρροής των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας.
    Η πρώτη αντίδραση από το επίσημο ΚΚΕ και το ΕΑΜ ήταν παγωμάρα. Ήταν κάτι που δεν το περίμεναν. Ο Ζαχαριάδης και ο κύκλος του, έλπιζαν στον Στάλιν.
Μετά την συμφωνία της Γιάλτας, υπογράφεται η συμφωνία της Βάρκιζας πια η οποία όριζε Αποτελείτο από 9 άρθρα και προέβλεπε, μεταξύ άλλων, αφοπλισμό όλων των ένοπλων σωμάτων της Αντίστασης, ανασύνταξη του Εθνικού Στρατού, εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τους συνεργάτες των Γερμανών, αμνηστεία για τα πολιτικά αδικήματα,δημοψήφισμα για το πολιτειακό ζήτημα και εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης για την κατάρτιση νέου Συντάγματος.
    Το ΕΑΜ παρέδωσε τον οπλισμό όμως το χάσμα τελικά δεν γεφυρώθηκε. Οι όροι άρχισαν να παραβιάζονται και το εμφύλιος είχε πια ξεκινήσει.
Εμφύλιος σπαραγμός. Αδέρφια σκότωναν αδέρφια, γιοι τους γονείς, και τα ποτάμια του αίματος άρχισαν πάλι να πλημμυρίζουν. Ένας εμφύλιος που το τραγικό ήταν πως δεν ήταν ανάμεσα στους “προδότες” Κομμουνιστές και τους “πατριώτες” του Εθνικού Στρατού. Ήταν ανάμεσα σε Έλληνες.
    Ήταν ένας πόλεμος ανάμεσα σε πατριώτες και προδότες Κομμουνιστές και ανάμεσα σε πατριώτες και προδότες κυβερνητικούς.
Και αυτός ήταν ένας από τους σημαντικούς λόγους που το ΕΑΜ επέλεξε την ακύρωση της συμφωνίας της Βάρκιζας, όταν είδαν ανθρώπους που στην κατοχή ήταν συνεργάτες των Γερμανών τώρα να είναι εξέχοντα στελέχη σε κυβερνητικά πόστα.
    Όταν είδαν όλους τους Φον Δημητράκηδες που πήραν “άφεση”.
    Όμως ποιος μπορεί να δικαιολογήσει την αδελφοκτονία ή την πατροκτονία ακόμα και σε μάχη για έναν τέτοιο λόγο.
    Η αλήθεια είναι πως οι παραβιάσεις των όρων της συμφωνίας ήταν αφορμή όχι η αιτία.
    Και αυτός ο εμφύλιος πόλεμος συνεχίστηκε για πολλά χρόνια μετά το 1949 όπου ήταν η τυπική λήξη του και είχε πολλά θύματα.

    Όμως το χειρότερο είναι ότι αυτή η εμφύλια διαμάχη οδήγησε στην επιβολή της εφταετούς χούντας των συνταγματαρχών.