Παθογένειες των Ελλήνων: Εθνικός Διχασμός/5ο Μέρος

 

Παθογένειες των Ελλήνων

Εθνικός Διχασμός

Τα Παιχνίδια του Θρόνου και η Μεταπολίτευση

    Το τέλος του εμφύλιου βρήκε το ΚΚΕ νικημένο, όμως τους Κομμουνιστές ηγέτες και στελέχη, εκ των οποίων πολλά είχαν διαφύγει στην Σοβιετική Ένωση αλλά και σε άλλες χώρες του τότε ανατολικού μπλοκ όπως η Πολωνία, η Ρουμανία και άλλες, συνέχιζαν να προσπαθούν να δημιουργήσουν μία “επανάσταση” μέσα στην χώρα και να επιβάλλουν μία “Σοσιαλιστική Δικτατορία” είτε στα πρότυπα της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο, είτε με την βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης στα πρότυπα της “μητέρας Ρωσίας”.

    Η μετεμφυλιακή περίοδος που ακολουθεί είναι μία δύσκολη για την Ελλάδα εποχή με πρώτο σημαντικό σταθμό την διακυβέρνηση της χώρας από τον “Μαύρο Καβαλλάρη” της Μικρασιατικής εκστρατείας τον Νικόλαο Πλαστήρα.
    Ο Πλαστήρας ήταν στρατιωτικός και ενώ δεν ήταν πολιτικός, ούτε είχε ταλέντο ως πολιτικός έπαιξε καθοριστικό ρόλο καθώς υπήρξε μεσοπολεμικά καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις καθώς ήταν αντίπαλος και του δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου αλλά και του Ιωάννη Μεταξά, με αποτέλεσμα η κήρυξη του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου να τον βρει ουσιαστικά εξόριστο στο Παρίσι.
Επέστρεψε όταν προσκαλέστηκε να συμμετάσχει μετά τα Δεκεμβριανά στην συμφωνία της Βάρκιζας.

    Ο Πλαστήρας είναι γνωστός για πολλές και εξαιρετικές πράξεις εκτός από την στρατιωτική του πορεία και στην πολιτική, όπως και ότι στην πρωθυπουργία του δικάστηκε και εκτελέστηκε ο Νίκος Μπελογιάννης.

    Λίγο αργότερα εμφανίζεται στο πολιτικό προσκήνιο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου Παπάγου, ο βασιλιάς Παύλος, όρκισε πρωθυπουργό τον πετυχημένο μεν μέχρι τότε υπουργό αλλά εκτός κούρσας διαδοχής πολιτικό, προς έκπληξη όλων.
Αρχίζει πια μία περίοδος συνεχών εκλογικών αναμετρήσεων, με πρωταγωνιστές κυρίως τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Μέχρι που το 1963, μετά από μία αντισυνταγματική κίνηση του παλατιού ο Καραμανλής υποβάλλει την παραίτηση της κυβέρνησης του, παρόλο που από τις εκλογές του 1961 είχε πετύχει μία ισχυρή πλειοψηφία.
    Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες παγώνουν. Ο αντιπολιτευτικός τύπος πανηγυρίζει. Το χάσμα του Καραμανλή με το παλάτι είναι αγεφύρωτο. Η χώρα οδηγείται σε εκλογές.
    Ο Καραμανλής απογοητευμένος έχει φύγει και αφήνει ένα τεράστιο κενό. Σε συνδυασμό με τις πολιτικές κινήσεις που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, εκ των οποίων τα Σεπτεμβριανά της Κωνσταντινούπολης, η ανεξαρτησία της Κύπρου, η επιλογή του να φύγει είναι το πρώτο βήμα για την επιβολής της χούντας λίγα χρόνια μετά.
    Το επόμενο είναι όταν ο μέχρι τότε πιστός στο παλάτι Γεώργιος Παπανδρέου θέλει μετά τις εκλογές του 1964, να επιβάλλει δικό του Υπουργό Στρατιωτικών και τον γιο του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο νεοστεφθείς βασιλιάς Κωνσταντίνος, και με την παρασκηνιακή καθοδήγηση της Φρειδερίκης, λειτουργεί για μία ακόμα φορά αντισυνταγματικά.
    Το 1965 οι κινήσεις του βασιλιά και η ένταση στις σχέσεις του με τον πρωθυπουργό οδηγούν στην αποστασία των υπουργών του Παπανδρέου. Η κυβέρνηση πέφτει. Ο Παπανδρέου παραιτείται.
Η χώρα μπαίνει σε μία εποχή δεινής πολιτικής κρίσης που ο βασιλιάς αδιαφορεί για το σύνταγμα και την δημοκρατία. Θέλει να τα καταλύσει και να επαναφέρει την συνταγματική μοναρχία.
    Ο βασιλιάς πλέον διορίζει αρχικά αποστάτες υπουργούς ως πρωθυπουργούς ανεπιτυχώς. Ο λαός είναι διχασμένος. Η δημοκρατία καταλύεται και αυτήν την φορά όχι από Κομμουνιστές ή Φιλελεύθερους αλλά από τον βασιλιά.

    Το αποτέλεσμα είναι στις 21 Απριλίου 1967 μία ομάδα αξιωματικών, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο, τον ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό και τον συνταγματάρχη Νικόλαο Μακαρέζο, κάνουν πραξικόπημα, επιβάλουν στρατιωτικό νόμο και ρίχνουν την χώρα σε μία από τις πιο αμφιλεγόμενες περιόδους της Ελληνικής ιστορίας.
Δεν θα ασχοληθούμε με την χούντα σε αυτό το σημείο μιας και το μεγάλο της χώρας ξεκινά ουσιαστικά με την εγκαθίδρυση με την βοήθεια των ΗΠΑ, της Μοσάντ, και κάποιων Ελλήνων προβοκατόρων όπως η Μαρία Δαμανάκη, της χούντας του Δημήτρη Ιωαννίδη.
    Και αυτή η χούντα θα είναι που θα μείνει άπραγη σε προκλήσεις τις Τουρκίας, θα προσπαθήσει να επιβάλλει πραξικόπημα στην Κύπρο, θα δώσει στην Τουρκία την ευκαιρία να τελειώσει ότι άρχισε τον Σεπτέμβριο του 1955 στην Κωνσταντινούπολη.

    Τελικά η χούντα πέφτει. Επιστρέφει ως “εθνάρχης” ο Καραμανλής για να παραδώσει (ως πρώτη πράξη) την Βόρεια Κύπρο στους Τούρκους με το θρυλικό “κείται μακράν η Κύπρος”, και να προδώσει τους Έλληνες της Μεγαλονήσου.
    Από τότε με μοναδική εξαίρεση ίσως τον σημερινό πρωθυπουργό, όλοι οι υπόλοιποι εκλέγονται πρωθυπουργοί με ψέματα και απάτες και πάντα ακολουθώντας το Μακιαβελικό “Διαίρει και βασίλευε”.

    Ο Ανδρέας Παπανδρέου εκλέγεται με το διχαστικό “ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά”, “Έξω από την ΕΟΚ” , “Έξω από το ΝΑΤΟ”.
    Ο Μητσοτάκης, υπόσχεται οικονομικό και οργανωτικό νοικοκύρεμα της χώρας καθώς οι πολιτικές του Ανδρέα Παπανδρέου εκτός από το πλήθος σκανδάλων εκτόξευσαν το χρέος της χώρας.
    Ο Σημίτης, εκλέγεται υποσχόμενος εκσυγχρονισμό και οδήγησε τους Έλληνες στην υπερχρέωση, με απάτη και παραποίηση στοιχείων βάζει την χώρα στην Νομισματική Ένωση, ενώ ληστεύει κυριολεκτικά τον Ελληνικό λαό μέσα από το χρηματιστήριο και νοθεύει τις εκλογές του 2000 με παράνομες ελληνοποιήσεις.

    Ο Κώστας Καραμανλής, υποσχέθηκε αναδιάρθρωση και επανίδρυση του κράτους την οποία όχι μόνο δεν έκανε αλλά και εξέθεσε την χώρα με σωρεία σκανδάλων αλλά και αποκαλύπτοντας εντέλει τον τρόπο με τον οποία η χώρα μπήκε στην ΟΝΕ (κάτι βέβαια που ούτως η άλλως δεν θα μπορούσε να αποφύγει).
    Ο Γιώργος Παπανδρέου στην συνέχεια ήρθε ακολουθώντας τα λαϊκίστικα χνάρια του πατέρα του, σε μία συγκυρία όπου η Ελλάδα ήταν στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης να πει ότι “λεφτά υπάρχουν” και να υποσχεθεί τόνωση της αγοράς και ενίσχυση των εισοδημάτων για να οδηγήσει την χώρα στον μηχανισμό στήριξης και το ΔΝΤ, βάζοντας την χώρα σε ένα καθεστώς οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ομηρίας.
    Ο Αντώνης Σαμαράς υποσχέθηκε σκληρές διαπραγματεύσεις μέσα από δύο εξαγγελίες του από το Ζάππειο Μέγαρο για να εφαρμόσει με σκληρό τρόπο τα μνημόνια που υπερψήφισε και αυτός.
    Ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη υποσχόμενος κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο μόνο. Δεν τον ψήφισε. Έκανε ένα διφορούμενο δημοψήφισμα του οποίου το αποτέλεσμα (παρότι δεν έκανε κωλοτούμπα όπως πολλοί τον κατηγορούν) δεν σεβάστηκε καθώς ο λαός μέσα από αυτό είχε δείξει τις προθέσεις του και τελικά ψήφισε ένα ακόμα τρίτο και με πιο πολλές και σκληρές υποχρεώσεις μνημόνιο.

    Κάποιος θα αναρωτηθεί για ποιον λόγο αναφέρουμε στον Εθνικό Διχασμό την Μεταπολίτευση.
    Επειδή είναι σαφές πως όλα αυτά τα χρόνια ο δικομματισμός αλλά και οι ρητορικές των κομμάτων (με μοναδική ίσως εξαίρεση τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη), ήταν όχι μεταπολιτευτικές όπως ίσως θα έπρεπε να είναι τα κόμματα και ο λαός μίας χώρας που βγήκε από μία χούντα που υποτίθεται πως τους ένωσε εναντίων του “κοινού εχθρού”, αλλά μετεμφυλιακές καθώς είδαμε μέσα από μία φαινομενικά υγιή δημοκρατία να ξεπετάγονται φασιστικά και ναζιστικά μορφώματα όπως η Χρυσή Αυγή, το ΕΝΕΚ του Κωνσταντίνου Πλεύρη, το Εθνικό Μέτωπο του Μάκη Βορίδη, αλλά και από την αριστερά ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ με την σημερινή του μορφή που καμία σχέση δεν είχε ούτε με το ΚΚΕ Εσωτερικού όπου ήταν η πολιτική του μήτρα, ούτε με τον πολιτικό φορέα που δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 1989 σαν Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου.

    Κάπου στην πορεία, χάθηκε η πρόοδος, χάθηκε και ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς και έμεινε μόνο η Ριζοσπαστική με αποτέλεσμα η αριστερά των διανοούμενων και των πνευματικών ανθρώπων να γίνει μία αριστερά των κοινωνικά και ακαδημαϊκά αμόρφωτων του μπάχαλου και του χάους.
Έτσι και χωρίς να θέλω να υποστηρίξω τον Μητσοτάκη ο οποίος έχει την ευθύνη τεράστιων και τραγικών λαθών, σίγουρα δεν άσκησε λαϊκίστικο και δημαγωγικό λόγο καθώς (το πιθανότερο είναι πως), δεν χρειάστηκε.
    Ήταν τέτοια η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019 σε όλα τα επίπεδα που ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα μιλήσει για ιστορική νίκη της ΝΔ αλλά για συντριπτική ήττα του Τσίπρα τόσο λόγω των οικονομικών και πολιτικών επιλογών του αλλά και για την στάση του στην εξωτερική πολιτική και κυρίως για το θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών.
    Και με την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ η χώρα μπήκε σε μία άλλη μεγάλη περιπέτεια Εθνικού Διχασμού, καθώς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στερούμενο αντιπολιτευτικής πολιτικής αλλά κυρίως επειδή η πολιτική του στάση είναι πάντα αυτή πρόκλησης χάους και πανικού.
    Πολιτική που ακολουθείται από την αριστερά από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.
    Και το τελευταίο διάστημα το είδαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον αρχηγό του και τα στελέχη του, όταν υποστήριξαν ανοιχτά τον πολυισοβίτη εγκληματία, καταδικασμένο για τρομοκρατικά εγκλήματα εκ των οποίων πάνω από 15 δολοφονίες και καταδικάστηκε για τις 11.

    Το είδαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ που σε μία χώρα που περνά μία από τις δυσκολότερες φάσεις τις ιστορία της λόγω μίας πανδημίας που εδώ και ένα χρόνο μας δοκιμάζει σκληρά, αυτός δημαγωγεί, καλεί σε συγκεντρώσεις οι οποίες μπορεί να είναι επιδημιολογικές βόμβες.
    Έτσι ο Εθνικός Διχασμός υπάρχει ακόμα και αν λάβουμε σοβαρά σαν παράγοντα την ιστορία των Ελλήνων όπως πολύ περιληπτικά αναφέραμε σε αυτά τα κεφάλαια, θα συνεχίσει για όσο υπάρχουν Έλληνες.

    Και έτσι θα οφείλουμε να δεχτούμε πως αφού δεν μπορεί να υπάρξει Εθνική Συμφιλίωση, θα πρέπει όλοι να διαλέξουμε σε ποια πλευρά θα ταχθούμε. Και δεν αναφέρομαι στην δεξιά ή την αριστερά. Δεν υπάρχει ούτε πρέπει να υπάρχει τέτοιο δίλημμα.

    Το δίλημμα θα είναι αν θα επιλέξουμε πολιτικούς φορείς και κόμματα που να στηρίζουν την δημοκρατία ή αν θα επιλέξουμε τον λαϊκισμό και την δημαγωγία που ανέκαθεν υπήρξαν οι προπομποί ή η πρόγονοι του φασισμού και αυτό το βλέπουμε από το πως επιβάλλονταν καθεστώτα τυραννίας στους αρχαίους χρόνους αλλά και πως επικράτησε ο φασισμός από όπου και αν αυτός προήλθε.