Παθογένειες των Ελλήνων: Παιδεία/1ο Μέρος.

 

Παθογένειες των Ελλήνων

Παιδεία

Το πειραματόζωο των κυβερνήσεων

                        

    Πριν από μερικούς μήνες, κάπου είχα διαβάσει πως ειπώθηκε από γνωστό ακαδημαϊκό, πως οι μαθητές του δημοτικού πριν από 50 χρόνια, είχαν περισσότερες γνώσεις από έναν μαθητή λυκείου σήμερα.
    Ακούγεται σαν ανέκδοτο. Γελοίο; Περισσότερο τραγικό θα έλεγα. Τραγικό επειδή η άποψη αυτή όχι απλά κρύβει αλήθειες μέσα της αλλά γιατί αποτελεί στο σύνολο της ίσως μία μεγάλη αλήθεια.

    Και αυτό είναι τραγικό.

    Και δεν είναι μόνο τα μικρά πράγματα που θα έλεγε κάποιος ίσως μικρόμυαλος όπως για παράδειγμα πως ένας μαθητής του δημοτικού εκείνα τα χρόνια είχε γνώσεις γραμματικής μπορώντας να ξεχωρίσει όχι μόνο χρόνους αλλά και κανόνες στίξεις (μιας και είχαμε το πολυτονικό), όχι μόνο από θέματα μυθολογίας και ιστορίας αλλά και σε μαθηματικά καθώς, ενώ σήμερα στα δημοτικά σχολεία, οι μαθητές διδάσκονται θέματα που εκείνα τα χρόνια διδασκόμασταν στο γυμνάσιο, οι σημερινοί μαθητές γυμνασίου και λυκείου δεν γνωρίζουν καν να κάνουν μία απλή μαθηματική πράξη όπως πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμό και διαίρεση.

    Υπάρχουν ζητήματα πολύ πιο σοβαρά από αυτά, όπως το γεγονός πως πλέον τα παιδιά δεν αναπτύσσουν πια κριτική σκέψη. Και αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους αλλά ο σημαντικότερος, πιστεύω πως είναι η μεταφορά στα σχολεία, των πολιτικών και κομματικών αντιπαραθέσεων και τοποθετήσεων των καθηγητών.
Σε μία περίοδο που η δημοκρατία μόλις άρχισε να γεννιέται στην Ελλάδα καθώς, ουσιαστική δημοκρατία στην χώρα μας, έχουμε από την μεταπολίτευση και μετά (ίσως όχι την ιδανική δημοκρατία αλλά ουσιαστική), οι δάσκαλοι και οι εκπαιδευτικοί εκείνα τα χρόνια, αλλά και τα προγενέστερα δεν μετέφεραν τις κομματικές – πολιτικές τους πεποιθήσεις στο σχολείο.
    Όχι φυσικά επειδή ήταν καλύτερης ποιότητας οι καθηγητές και οι δάσκαλοι, αλλά επειδή ήταν απαγορευμένο.
    Και αυτό ήταν καλό γιατί σε μία δημοκρατία θα πρέπει στα παιδιά να μεταλαμπαδεύουμε την πολιτική ευθύνη, την κριτική σκέψη, την επιθυμία να ασχοληθούν με τα κοινά και την πολιτική ως πραγματικά πολιτικά συνειδητοποιημένα όντα.

    Η Παιδεία είναι ένα πολυδιάστατο θέμα το οποίο όχι μόνο οι πολιτεία αλλά όλοι μας θα πρέπει να το δούμε λίγο πιο σοβαρά, καθώς η παιδεία έχει καταντήσει το παραπαίδι και το πειραματόζωο των κυβερνήσεων, με αποτέλεσμα από την μία να περικόπτονται διαρκώς οι χρηματοδοτήσεις για την παιδεία και από την άλλη να γίνονται πάνω της εγκληματικά πειράματα μεταρρυθμίσεων.
    Μεταρρυθμίσεις από τον Απόστολο Κακλαμάνη όταν πρωτοβγήκε το ΠΑΣΟΚ, μεταρρυθμίσεις από τον Γιώργο Ανδρέα Παπανδρέου, μεταρρυθμίσεις από τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μεταρρυθμίσεις από τον Γεράσιμο Αρσένη, από την Άννα Διαμαντοπούλου, από τον Μπαμπινιώτη, μέχρι και από τον αγράμματο και απαίδευτο χωρίς πτυχίο Νίκο Φίλλη.
    Κανένας άλλος κυβερνητικός τομέας στην σύγχρονη ιστορία δεν γνώρισε τόσες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες είχαν ένα μόνο αποτέλεσμα.

    Στον 21ο αιώνα πια και ενώ οδεύουμε μέσα στο 2021, οι Έλληνες είναι ένας λαός που αποτελείται από αγράμματους, αδιάφορους πολίτες οι οποίοι είναι όμηροι των αποτελεσμάτων αυτών τον μεταρρυθμίσεων που τους κάνει φανατικούς, θρησκόληπτους, ρατσιστές, χωρίς πολιτική συνείδηση, χωρίς κριτική σκέψη και πάνω από όλα (ειδικά αν συνεχίσουν έτσι οι κυβερνήσεις), χωρίς μέλλον.