Η Εθνική μας ντροπή

 

Η Εθνική μας ντροπή.

Κυριακή 7 Μαρτίου, πλατεία Νέας Σμύρνης, σενάριο πρώτο:
    Μία μικρή επιχειρησιακή μονάδα αστυνομικών βρίσκεται στην πλατεία Νέας Σμύρνης και κάνει έλεγχο σε μία οικογένεια που είχε πάει εν μέσω πανδημίας την βόλτα της για να “ξεσκάσει” λίγο από την συνεχιζόμενη καραντίνα στην οποία η κυβέρνηση έχει επιβάλλει στην χώρα λόγο της covid-19.
    Η οικογένεια για κάποιον λόγο πιθανών διαμαρτύρεται. Οι αστυνομικοί είναι αγενείς και λειτουργούν ως εξουσιαστές, προσβάλλοντας, και τρομοκρατώντας τους απλούς πολίτες η οποίοι κατόπιν τέτοιας συμπεριφοράς, η αλήθεια είναι πως είναι αδιάφορο αν τηρούσαν ή όχι τα μέτρα προστασίας μέσα σε μία τέτοια κατάσταση.
    Λίγο παραπέρα μία ομάδα περίπου είκοσι και πλέον νεαρών κάνουν ένα είδος λαϊκής συνέλευσης, στα πλαίσια της ομάδας τους και μέσα από τις διαδικασίες συλλογικότητας που υπάρχουν συχνά στις μέρες μας σε διάφορα ελευθεριακά “αναρχικά” – πολιτικά στέκια.
    Η ομάδα αυτή βλέποντας την απαράδεκτη συμπεριφορά των αστυνομικών πηγαίνει με ηρεμία και σοβαρότητα και ρωτάει τους αστυνομικούς για ποιον λόγο φέρονται έτσι και δεν σέβονται τους πολίτες, ζητώντας ευγενικά τους αστυνομικούς να σεβαστούν και να αποχωρήσουν και μετά από κάποιες λεκτικές και όχι μόνο επιθέσεις που ξεκινάνε από την αστυνομία (σύμφωνα πάντα με μαρτυρίες παρόντων), οι αστυνομική ξεσπούν σε μία πρωτοφανή επίδειξη ισχύος καλώντας και ενισχύσεις και δίνουν ένα ρεσιτάλ βαρβαρότητας και αστυνομικής βίας.


    Κυριακή 7 Μαρτίου, πλατεία Νέας Σμύρνης, σενάριο δεύτερο:
    Το σενάριο εκτυλίσσεται όπως και το πρώτο. Η διαφοροποίηση αρχίζει από την ομάδα των νεαρών που κάνουν συνέλευση λίγο πιο κάτω και οι οποίοι είναι μέλη μίας οργανωμένης ομάδας αντιεξουσιαστών που καλούνται “Ταξική Αντεπίθεση” και ενώ μόλις πριν λίγες μέρες συμμετείχαν σε επίθεση στο Υπουργείο Υγείας.
    Αν τώρα μέσα σε αυτό το σενάριο παρουσιάσουμε αυτούς τους νέους να μιλάνε ευγενικά στους αστυνομικούς και να ζητάνε με ήρεμο τρόπο απαντήσεις για την ομολογουμένως κακή συμπεριφορά των αστυνομικών θα γελάσουν ακόμα και οι ρέγγες από τα ψυγεία των μπακάλικων και τα ραδίκια πάνω από τα μνήματα των πεθαμένων, καθώς είναι γνωστό το πως λειτουργούν όλοι αυτοί ειδικά τις τελευταίες μέρες με τις κινητοποιήσεις τους υπέρ του πολυισοβίτη τρομοκράτη Δημήτρη Κουφοντίνα και της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη.
    Έτσι αυτοί οι νέοι επιτίθενται στους αστυνομικούς οι οποίοι καλούν ενισχύσεις και “πέφτοντας” στην παγίδα που τους έστησαν οι αντιεξουσιαστές βιαιοπράγησαν με τον χείριστο τρόπο καθώς ακόμα και αν έφταιγαν οι αντιεξουσιαστές αυτή η βία από την αστυνομία είναι πάντα ανεπίτρεπτη.

    Η αλήθεια για τα όσα συνέβησαν το μεσημέρι της περασμένης Κυριακής στην πλατεία Νέας Σμύρνης, θεωρώ πως βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα δύο σενάρια, είμαι όμως πεπεισμένος πως είναι πιο κοντά στο δεύτερο.

    Το τραγικό βέβαια δεν συνέβη εκείνο το μεσημέρι αλλά το χθεσινό βράδυ της Τρίτης 9 Μαρτίου, όταν πλήθος διαδηλωτών, από συγκεντρωμένους αντιεξουσιαστές, ψευτο-αναρχικούς (που προσβάλλουν κάθε έννοια της αναρχίας) και οργανωμένους ψηφοφόρους του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ελπίζουμε όλοι όχι με την έγκριση του κόμματος και τις ευλογίες του), υποστηρικτές του Κουφοντίνα και όχι της δημοκρατίας αλλά τις ανομίας και τις ασυδοσίας, προκάλεσαν φριχτά επεισόδια και των τραυματισμό τριών αστυνομικών.
    Κάποιος (ίσως δικαιολογημένα) θα πει “καλά τους έκαναν”.
    Δικαιολογημένα; Πότε οι Έλληνες έμαθαν να δικαιολογούν τον τραυματισμό και τον φόνο συνανθρώπων τους; Πότε η Έλληνες έμαθαν να μην σέβονται την ανθρώπινη ζωή, την περιουσία των συμπολιτών, την ελευθερία των ιδεών και των απόψεων;

    Η απάντηση είναι δυστυχώς τραγική. Πάντα. Από τα αρχαία ακόμα χρόνια η μεγαλύτερη παθογένεια των Ελλήνων ήταν η τάση στην ανομία και διχασμός αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Γιατί γίνονται όλα αυτά;

    Ποιος είναι ο σκοπός όλων αυτών;
    Προσωπικά πιστεύω μόνο ένας.

    Σε μία Ελλάδα του 21ου αιώνα, με μία σχετικά ισχυρή αστική δημοκρατία, η οποία δεν είναι η     καλύτερη που θα μπορούσαμε να έχουμε και πρέπει φυσικά να την αλλάξουμε αλλά αυτήν έχουμε, όλοι αυτοί οι “μπαχαλάκηδες”, βρήκαν χώρο να αρχίσουν να δημιουργούν γεγονότα και σκηνικά βίας, κατηγορώντας τις εκάστοτε κυβερνήσεις, μιας και δεν είναι καινούριο φαινόμενο όλα αυτά, ούτε σκηνικά σαν αυτά στην Νέα Σμύρνη συμβαίνουν πρώτη φορά, για να προκαλέσουν αισθήματα οργής και μίσους.
    Οργής και μίσους προς ποιους; Μα προς τους ίδιους. Όλοι αυτοί οι αριστεροί, αριστερίζοντες, αριστεριστές του μπάχαλου θέλουν να προκαλέσουν το μένος του Ελληνικού λαού εναντίων τους.
    Το μένος ενός λαού που μέσα στην απλότητα του και την αγραμματοσύνη του το πρώτο που θα κάνει θα είναι να γίνει νοσταλγός καθεστώτων που αποτελούν μαύρες σελίδες στην ιστορία κάθε χώρας και Έθνους.
    Έτσι κάποιοι παλιότεροι θα αρχίσουν να λένε “Ά ρε χούντα που μας χρειάζεται. Τότε υπήρχαν νόμοι”.
    Κάποιοι άλλοι θα πουν το ίδιο πράγμα με διαφορετική αφετηρία. Πάλι νοσταλγοί μίας δικτατορίας για να αντιληφθούμε την αξία της Δημοκρατίας.
    Έτσι όλοι αυτοί οι αριστεροί θα έχουν μέσα σε ένα δικτατορικό καθεστώς λόγω ύπαρξης καθώς αν την δικτατορία αυτήν την επιβάλλει ο στρατός ή το κυβερνών κόμμα θα μπορούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους ως (και καλά) αντιστασιακούς, ενώ αν η δικτατορία επιβληθεί από το αριστερό παρακράτος που εκπροσωπούν και το οποίο συντηρείται από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον ΣΥΡΙΖΑ θα αισθανθούν ότι επιτέλους έχουν αυτήν την εξουσία καθώς επιθυμούν να Σταλινοποιήσουν την Ελλάδα.

Ποια είναι η λύση;

    Κάποτε ο Παύλος Μπακογιάννης είχε πει πως στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Και είχε απόλυτο δίκιο.
    Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα επιτέλους είναι ένα έννομο συντεταγμένο κράτος. Όχι όμως απλά έννομο αλλά αυτοί οι νόμοι επιτέλους να τηρούνται.
    Έτσι πρώτα και κύρια από όλα θα πρέπει επιτέλους, τα περιστατικά αστυνομικής βίας όχι μόνο να αποδοκιμάζονται αλλά να τιμωρούνται. Και να τιμωρείται όχι μόνο ο αστυνομικός που άσκησε την βία αλλά και ο επιβλέπων αξιωματικός του που επιτρέπει τέτοιες συμπεριφορές στην ομάδα του.
    Να τιμωρούνται ακόμα και αν χρειαστεί να χτιστούν φυλακές ειδικές για τέτοιους διεφθαρμένους και διεστραμμένους αστυνομικούς.
    Επίσης όταν η αστυνομία προσάγει και συλλαμβάνει διάφορους “μπαχαλάκηδες” να οδηγούνται στο δικαστήριο, να δικάζονται και να καταδικάζονται αν μη τη άλλο για διατάραξη της έννομης τάξης και όχι να αφήνονται ελεύθεροι μετά από ελάχιστες ώρες για να συνεχίσουν το έργο τους το οποίο είναι εκτός τον άλλων να προκαλούν φθορά και να καταστρέφουν σε ξένες περιουσίες.
    Μια ποινή φυλάκισης εξαγοράσιμη και πολλές ημέρες κοινωφελούς εργασίας (αντί της φυλάκισης), θα τους κάνει να στρώσουν χαρακτήρα, αλλά ταυτόχρονα και θα αλλάξει το πρόσωπο των πόλεων και των κοινωνιών μας.

    Με λίγα λόγια θα πρέπει όλοι μαζί να βρούμε τρόπο να τιμωρήσουμε την ανομία. Όχι παίρνοντας τον νόμο στα χέρια μας φυσικά αλλά πιέζοντας ο καθένας με τον τρόπο του, από την μία αδιαφορώντας για αυτούς τους ταραξίες και από την άλλη μέσα από ατομικές και συλλογικές ενέργειες την κυβέρνηση πρώτη από όλους να τηρεί τον νόμο.