Η θεωρεία των ίσων αποστάσεων.

 

Η θεωρεία των ίσων αποστάσεων.

    

Πριν από περίπου 2700 χρόνια ο Σόλωνας μέσα από την νομοθεσία του είχε αποφασίσει όσοι Αθηναίοι πολίτες τηρούσαν στάση ουδετερότητας στις εμφύλιες συρράξεις να τιμωρούνται με την ποινή της ατιμίας και να στερούνται των πολιτικών τους δικαιωμάτων, η οποία ήταν ίσως η μέγιστη των ποινών μετά τον θάνατο για έναν Αθηναίο πολίτη.
    Σήμερα βιώνουμε μία κατάσταση πρωτοφανή. Έχουμε από την μία την κυβέρνηση ή το επίσημο κράτος με τις δικές του παθογένειες και ελλείψεις και από την άλλη έχουμε ένα ιδιόμορφο αντάρτικό των πόλεων που οι σκοποί του είναι υπό μελέτη για κάποιους και για κάποιους άλλους ξεκάθαροι.
    Και μέσα σε αυτήν την αναταραχή, που αν δεν γίνουν σωστές επιλογές, μπορεί να οδηγήσει σε εμφύλια σύρραξη, έχουμε και εκείνους που προσπαθούν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις με μία τραγικότητα που καταντά γελοία.
    Όμως ας τα πάρουμε από την αρχή, ξεκινώντας από την κυβέρνηση και το οργανωμένο κράτος.

    Τραγικά λάθη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

    Δεν θα χρειαστεί να αναφερθούμε στα γεγονότα της 7ης Μαρτίου στην πλατεία Νέας Σμύρνης για να κατανοήσουμε πως η κυβέρνηση έχει πάρει από καιρό λάθος δρόμο ειδικά στα θέματα της δημόσιας τάξης αλλά και της πανδημίας με τον συνεχόμενο αποκλεισμό των πολιτών.
    Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη από την αρχή της διακυβέρνησης της ουσιαστικά κάνει σειρά τραγικών λαθών με σπουδαιότερα:
    1. Την ψήφιση του νόμου 4703/2020 που ουσιαστικά απαγορεύει τις διαδηλώσεις. Στερεί δηλαδή από τους πολίτες αυτής της χώρας το βασικότερο δικαίωμα της διαμαρτυρίας.
    2. Το μακροχρόνιο, αυστηρό και χωρίς λόγο συνολικό κλείσιμο της Ελληνικής Κοινωνίας λόγω της επιδημίας covid-19 και κυρίως,

    3. Την αναγωγή της κυβέρνησης σε ένα αστυνομοκρατούμενο καθεστώτος τόσο κατ’ ουσία λόγω του νόμου Χρυσοχοϊδη που προανέφερα όσο και εξαιτίας της πρόσληψης υπεράριθμων όχι αστυνομικών αλλά ειδικών φρουρών με στόχο την ενδυνάμωση των ΜΑΤ, μας προϊδεάζει για τακτικές παλιών και όχι ευχάριστων ημερών για την Ελλάδα. Τότε που δεν υπήρχε δημοκρατία στην χώρα.

    Η άλλη πλευρά.

    Και από την άλλη πλευρά έχουμε ποιους; Βλέπαμε προχθές εικόνες στους τηλεοπτικούς δέκτες από οργανωμένους οπαδούς ποδοσφαιρικής ομάδας που πήγαιναν στην Νέα Σμύρνη για να συμμετάσχουν στα επεισόδια που με επιμέλεια ετοίμαζαν οι μπαχαλάκηδες όλου του λεκανοπέδιου με την εμφανή όπως δείχνουν τα γεγονότα, υποστήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

    

Εδώ και μέρες η Αθήνα αλλά και όλη η Ελλάδα είναι ένα καζάνι που βράζει καθώς βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους που υποστηρίζοντας έναν πολυισοβίτη δολοφόνο, καταδικασμένο και για συμμετοχή σε εγκληματική τρομοκρατική οργάνωση και εγκλήματα τρομοκρατίας, που διέπραξε τουλάχιστον 13 δολοφονίες, προκαλούν προβλήματα στην κοινωνία και ζημίες σε περιουσίες, να είναι θύματα αστυνομικής βίας την Κυριακή που μας πέρασε στην Νέα Σμύρνη (δεν το θεωρώ τυχαίο), και στην συνέχεια να βλέπουμε μία στρατιά πια μπαχαλάκηδων να καταστρέφουν και να κάνουν απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών.
Επίσης βλέπουμε ανάμεσα σε αυτούς ανήλικα παιδιά τα οποία σε αυτήν την τραγική κωμωδία ή κωμική τραγωδία δεν είναι θύματα κάποιου Κορκωνέα. Είναι οχτώ ανήλικοι που τους συνέλαβαν και θα οδηγηθούν στην δικαιοσύνη γιατί; Επειδή οι γονείς τους αδιαφόρησαν;            Επειδή κάποιοι γιαλαντζί αναρχικοί που εξευτελίζουν κάθε έννοια αναρχίας και θα τρίζουν τα κόκκαλα του Μπακούνιν, του Σαρτρ και ακόμα και του Βολταίρου και του Διογένη γι αυτόν τον λόγο, στρατολόγησαν και μικρά παιδιά μαθαίνοντας τους τον δρόμο της βίας;
Και τελικά ποιος είναι ο σκοπός όλων αυτών;
    Θεωρώ πως ο σκοπός τους είναι ξεκάθαρος. Η κατάλυση της Δημοκρατίας. Άλλωστε πολιτικά οι εξωκοινοβουλευτική αριστερά αλλά και η αριστερά του Κοινοβουλίου δεν πιστεύουν στην Δημοκρατία. Την χρησιμοποιούν ως “Δούρειο Ίππο” για να την καταλύσουν και αυτό φαίνεται ακόμα και από τα καταστατικά των κομμάτων αλλά και από τις εκάστοτε δηλώσεις των βουλευτών και στελεχών των κομμάτων αυτών.
    Και θα ρωτήσει ο μέσος Έλληνας:
    “Μα γιατί να καταλύσουν την Δημοκρατία; Ποιο το όφελος τους;”

    Είναι πολύ απλό. Σε μία υγιή δημοκρατία την οποία δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν έχουμε, όλοι αυτοί δεν έχουν θέση ούτε λόγο ύπαρξης. Έτσι γι αυτούς τα όποια λάθη της κυβέρνησης είναι μία εκπληκτική ευκαιρία για να έχουν λόγο ύπαρξης.
    Και για να μην μακρυγορούμε γιατί πολύ το κάναμε δεν νομίζω πως θεωρεί κανείς τυχαίο πως στα όσα χρόνια κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ με μέτρα δυσβάσταχτα, με δυσβάσταχτες φορολογίες δεν άνοιξε ρουθούνι και ξαφνικά με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας γίνεται πάλι ο κακός χαμός.
    Είναι σαν να ζούμε στην Ελλάδα την ημέρα της μαρμότας ειδικά με τον αποκλεισμό λόγω τις πανδημίας που μας αποτρέπει από κάθε ελπίδα για αλλαγή παραστάσεων.

    Οι Ουδέτεροι.

    Και μέσα σε όλο αυτό έχουμε όλους εκείνους που παριστάνουν τους ουδέτερους και τους τιμητές των ίσων αποστάσεων. Οι οποίοι είναι κυρίως “δημοσιογράφοι” (λέμε τώρα), οι οποίοι δεν κράτησαν τις ίσες αποστάσεις όταν τα μνημόνια απανωτά χτυπούσαν τον λαό αυτής της χώρας, δεν κράτησαν ίσες αποστάσεις όταν γινόταν το δημοψήφισμα του 2015, δεν τήρησαν τις ίσες αποστάσεις όταν υπογράφονταν το τρίτο μνημόνιο, ούτε ίσες αποστάσεις απέναντι στο θέμα της covid-19, όπου έχουν κατατρομοκρατήσει τον κόσμο, μιας και η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων κατανοεί την σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά έχει αγανακτήσει με την τρομοκρατία δημοσιογραφίσκων τύπου Ζαχαρέα, Ευαγγελάτου και λοιπών.

    Η προσωπική μου θέση σε όλη αυτή την ιστορία, αν και εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια δεν ανήκω στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας και αν και θεωρώ πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο σοβαρά και αν αντιμετώπισε την υγειονομική κρίση προσπαθώντας να ενισχύσει οικονομικά όσο περισσότερες ασθενείς οικονομικά ομάδες μπορούσε, είναι ένας πρωθυπουργός που την πραγματική του πολιτική ατζέντα θα την ανοίξει μετά την κρίση και δεν θα είναι καθόλου καλή ειδικά όταν θα πρέπει να πληρώσουμε και τα σπασμένα της πανδημίας.
Όμως σε αυτόν τον εμφύλιο που πάει να ξεκινήσει η πολιτική μου θέση είναι σαφώς δίπλα στην κυβέρνηση και το δημοκρατικό τόξο της Βουλής θεωρώντας πως και το ΚΙΝΑΛ όπως ήδη δείχνει θα κρατήσει την ίδια στάση.

    

Σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει κανένας να κρατήσει ουδέτερη στάση γιατί δεν είναι τυχαίο που ο Σόλωνας ονόμασε την ποινή για την ουδετερότητα “ατιμία”