Η επιτομή της Ηλιθιότητας.

 

Η επιτομή της Ηλιθιότητας.

    

Πριν από μερικά χρόνια είχα δει μία θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστή τον γνωστό ηθοποιό που κατηγορείται για σωρεία περιπτώσεων σεξουαλικής παρενόχλησης και για απόπειρες βιασμού.
    Μάλιστα ενθυμούμενος αυτήν την παράσταση, κατάλαβα όταν έγινε η καταγγελία πως η τότε συμπρωταγωνίστρια του έλεγε την αλήθεια καθώς κάποιες σκηνές, είχαν προκαλέσει για κάποιον αδιευκρίνιστο τότε λόγο την δυσαρέσκεια μου.
    Η παράσταση όμως ήταν εξαιρετική με εξαιρετικούς ηθοποιούς και εκτός από τις συγκεκριμένες σκηνές πραγματικά την απόλαυσα.
    Ο τίτλος του έργου ήταν το “Οι Ηλίθιοι” του Νηλ Σάιμον και η υπόθεση αφορούσε ένα χωριό κάπου στα Βαλκάνια όπου οι χωρικοί ήταν όλοι μετά από κάποια κατάρα ηλίθιοι.
Θα αναρωτηθεί κάποιος “τι μας λες ρε παπάρα. Τι μας νοιάζει εμάς ποιο θέατρο είδες ρε θέατρο.”.
    Όμως όλο αυτό ήταν ο πρόλογος, μιας και αυτό το θεατρικό το θυμήθηκα συχνά το τελευταίο διάστημα, παρακολουθώντας μέσα από το διαδίκτυο, τα όσα συμβαίνουν σε αυτήν την έρμη χώρα που λέγεται Ελλάδα και φέτος γιορτάζει τα 200 χρόνια από την κήρυξη της επανάστασης για την ανεξαρτησία της.
    Το θεατρικό λοιπόν μου το θύμισαν οι δημοσιογράφοι όλων τον Μέσων Μαζικής……., δεν ξέρω πραγματικά ποια λέξη να βάλω στο Ε γιατί Ενημέρωσης σίγουρα δεν είναι οπότε….., ναι θα πω το Εκσπερμάτωσης μιας και ο αυνανισμός είναι η κύρια τους ασχολία.

    Σε ότι αφορά τις γυναίκες δημοσιογράφους δεν θα γράψω τίποτα γιατί μπορεί να κατηγορηθώ για φαλλοκρατικό σεξιστικό γουρούνι και άλλα πολλά οπότε μένω σε αυτό.
    Δηλαδή οι κατηγορία αυτή υποκειμένων, γιατί παιδιά δεν είναι άνθρωποι, εξωγήινοι είναι που ζουν ανάμεσα μας. Δεν μπορεί, να είναι από την γη και να λένε τόσες παπαριές. Σίγουρα ήρθαν από το σύμπλεγμα πλανητών της Zelda και μπήκαν στα σώματα κάποιων πρώην ανθρώπων.
    Αλλιώς συμβαίνει αυτό που μου θύμισε την παράσταση.
    Είναι Ηλίθιοι.

    Το πρόβλημα βέβαια δεν δημιουργήθηκε τώρα, χρόνια τώρα τους βλέπουμε ως φερέφωνα κυβερνητικών, ή αντιπολιτευτικών μέσων, χρόνια τώρα τους βλέπουμε να ανοιγοκλείνουν απλά το στόμα τους και από πίσω να ακούγονται τα δελτία τύπου και οι απόψεις πολιτικών και….., πολιτικών.
    Για πολλούς από αυτούς πληρωμένες απόψεις, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι οι τελείως ηλίθιοι που το κάνουν τζάμπα. Από άποψη; Όχι φυσικά από προσμονή. Προσμονή του “κάπου θα βολευτώ κι εγώ”.
    Προχθές διάβασα μία πρόταση που είχε πει ο γκόμενος της κόρης της Ντόρας, ο οποίος παριστάνει τον δημοσιογράφο και τον οποίο η μέλλουσα πεθερά μίλησε με τον κουμπάρο Βαγγέλη και τον πήρε στο κανάλι του.

    “Δεν πιστεύω σε αυτό που λέμε υποκριτικά αντικειμενική δημοσιογραφία”.

    Αυτό είπε και εμείς μένουμε μαλάκες, γιατί με το που το ακούς λες “τι είπε ο πούστης τώρα ρε”, καθώς κατανοούμε πως λέει αλήθεια.

    Κάνω μία διακοπή για να πω πως δεν θα ζητήσω καμία συγνώμη από τους gay ή τους ΛΟΑΤΚΙ για τον χαρακτηρισμό καθώς και αυτοί και εγώ ξέρουμε πως άλλο πούστης και άλλο gay. Αν πάλι κάποιοι παρεξηγηθούν…..

    Έτσι το παίρνουμε απόφαση πως αντικειμενική δημοσιογραφία δεν μπορεί να υπάρξει. Και όχι γιατί ο δημοσιογράφος είναι άνθρωπος ήτοι υποκείμενο και γράφει τα πράγματα με την δική του δημοσιογραφική ματιά αλλά γιατί η δημοσιογραφία σήμερα δεν είναι πληρωμένη και καταλαβαίνουμε όλοι πως δεν αναφέρομαι επαγγελματικά που αυτό είναι τελικά, αλλά κατά παραγγελία.
    Και μέχρι εδώ πάνε όλα καλά. Το εμπεδώσαμε. Ξέρουμε ότι είναι σικέ το παιχνίδι. Λες αυτοί είναι οι δημοσιογράφοι βρε παιδί μου. Πληρωμένα, πουλημένα τομάρια.
    Και μετά διαβάζεις πως γίνεται μία πορεία, μία διαδήλωση, μία διαμαρτυρία πως γίνεται ένας χαμός στους δρόμους (από όποιους και αν γίνεται), ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ, μπαχαλάκηδες (αυτοί το ίδιο είναι έτσι κι αλλοιώς), φοιτητές για τον νόμο για την Παιδεία. Δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία καν γιατί κάνουν την πορεία.
    Ποιος μαλάκας Κουφοντίνας και ποια Κεραμέως, και ποια παιδεία.
Δεν τους ενδιαφέρει αυτό τους δημοσιογράφους. Αυτοί θα γράψουν ένα έγκριτο άρθρο στην εφημερίδα (λέμε τώρα) τους, έντυπη ή διαδικτυακή που λέει ότι δεν τηρούσαν τα μέτρα για την επιδημία covid-19.
    Το διαβάζεις, μένεις λίγο παγωμένος και μετά σου έρχεται στο μυαλό μία θεατρική παράσταση με ένα χωριό όπου όλοι ήταν ηλίθιοι.
    Και επειδή σήμερα κάποιος με ρώτησε ως τι γράφω ότι γράφω με κίνδυνο να χαρακτηριστώ γραφικώς απαντώ από εδώ μέσα από μία ατάκα που έχω ακούσει κάπου στο παρελθόν.
    Ως όφειλα ως πολίτης που αποφάσισε πλέον να λέει την γνώμη του και όποιος ακούσει.
    Έτσι κι αλλοιώς είμαστε για γέλια και για κλάματα καθώς ακόμα δεν έχουμε καταλάβει αν είναι η τραγικότητα της γελοιότητας ή η γελοιότητα της τραγικότητας αυτή που μας σοκάρει περισσότερο.