Ο Τσίπρας και η πολιτική αυτοκτονία του ΣΥΡΙΖΑ

 

Ο Τσίπρας και η πολιτική αυτοκτονία του ΣΥΡΙΖΑ

    

    Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε λέγοντας πως τις τελευταίες μέρες ζούμε καταστάσεις που πολύ θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε ως κωμικοτραγικές αλλά πως να το συμβεί αυτό όταν όλα όσα συμβαίνουν σε αυτήν την χώρα είναι μόνο τραγικά και ίσως ολέθρια.
    Θα πρέπει να ξεκινήσουμε από λίγο πιο παλιά. Από το 2015, για να πιάσουμε την άκρη του νήματος που λέγεται Αλέξης Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ. Και πρέπει να το κάνουμε από τότε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση όχι επειδή είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη των Ελλήνων αλλά επειδή τα υπόλοιπα κόμματα με την συνεργασία τους στην επιβολή του δήμιου της Ελληνικής οικονομίας Λουκά Παπαδήμου στην θέση του πρωθυπουργού και με την άρνηση του ΚΚΕ να πάρει έναν πιο σημαντικό ρόλο από αυτόν του ρητορικού προβοκάτορα.
    Έτσι τον Ιανουάριο του 2015, κερδίζει τις εκλογές και σε συνεργασία με τον Πάνο Καμένο και τους ΑΝ.ΕΛ. Σχηματίζει την πρώτη (ελπιδοφόρα για τους Έλληνες κυβέρνηση).
    Και από τότε αρχίζει το θέατρο του παραλόγου, όταν αρχίζει όχι να θέτει ξεκάθαρα ζητήματα στην Ε.Ε. ούτε να καταργεί τα μνημόνια “με έναν νόμο, ένα άρθρο” όπως είχε υποσχεθεί.
    Αντίθετα άρχισε όχι μόνο να παίζει το παιχνίδι της γάτας με τον ποντικό με την Ε.Ε. αλλά και έχοντας τοποθετήσει υπουργό Οικονομικών τον με ένα ν Βαρουφάκη, ο οποίος με κάθε τρόπο λειτούργησε με μία πρωτοφανή αλητεία προσβάλλοντας όχι μόνο πρόσωπα αλλά και θεσμούς της Ε.Ε. υποστηρίζοντας πως έκανε διαπραγμάτευση.
    Και έτσι μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα πως το γεγονός του ότι είναι οικονομολόγος και μάλιστα καθηγητής Πανεπιστημίων και δεν συμμαζεύεται δεν σημαίνει πως έχει και παιδεία, πολιτισμό και επαρκή νοημοσύνη.
    Για να μην μακρηγορήσουμε, μας οδήγησαν σε ένα δημοψήφισμα φιάσκο και αφού τον Αύγουστο ο καταστροφέας των μνημονίων Αλέξης Τσίπρας υπέγραψε το τρίτο και πιο σκληρό μνημόνιο, ο Ελληνικός λαός στις Εκλογές του Σεπτεμβρίου του έδωσε την ψήφο του (ανάμεσα στα εκατομμύρια Ελλήνων και εγώ προσωπικά και αυτό δίνει πιστεύω στην άποψη μου περισσότερη βαρύτητα), και τον εξέλεξε και πάλι δίνοντας του σχεδόν την αυτοδυναμία, χρειάστηκε όμως να συνεργαστεί πάλι με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμένου για να κυβερνήσει.

    Και η αλήθεια είναι ότι ως κυβέρνηση έδειξε σε αντίθεση με τις όποιες ανόητες κορώνες, έργο. Υπερφορολόγησε αυξάνοντας όχι μόνο τον ΦΠΑ αλλά και τους υπόλοιπους άμεσους και έμμεσους φόρους του κράτους, Κατάργησε το “εισιτήριο” των 5 ευρώ από όποιον πήγαινε για εξετάσεις στο Ε.Σ.Υ. εισπράττοντας το στο πολλαπλάσιο από τις συντάξεις και τους μισθούς όλων των Ελλήνων (από σύνταξη 420 ευρώ είχε πάρει τα 20 σχεδόν) για την ενίσχυση του Ε.Σ.Υ. για το οποίο τώρα κατηγορεί την κυβέρνηση και ίσως θα έπρεπε να ρωτήσουμε που πήγαν εκείνα τα χρήματα αφού δεν πήγαν στο Ε.Σ.Υ. και γιατί κατηγορεί μία κυβέρνηση που πήρε την εξουσία 6 μήνες πριν την πανδημία για έλλειψη ΜΕΘ, Επέστρεψε στον λαό κάποια χρήματα με το Κοινωνικό Μέρισμα και η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε να βοηθήσει τις κοινωνικά ευπαθείς ομάδες.

    Όμως ο Τσίπρας για δύο κυρίως λόγους υπήρξε πετυχημένος ως πρωθυπουργός.

    Ο πρώτος είναι πως ψήφισε όλα τα μέτρα των μνημονίων ακόμα και αυτά που οι προκάτοχοι του δεν έκαναν φοβούμενοι το πολιτικό κόστος και κυρίως τις διαμαρτυρίας μιας και έχει καταντήσει de ja vous, σε κάθε νόμο που ψήφιζε η Νέα Δημοκρατία στην ιστορία των διακυβερνήσεων της από την εποχή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και μετά, να γίνεται ο κακός χαμός στους δρόμους.
    Ο Τσίπρας πέρασε όλα αυτά τα δυσβάσταχτα μέτρα και δεν άνοιξε ρουφούνι. Τίποτα. Ζούσαμε σε μία εποχή πολιτικής ευδαιμονίας. Και στην Ε.Ε. ο Τσίπρας τόσο αγαπημένο παιδί της Μέρκελ και των λοιπών Ευρωπαίων που κάποια στιγμή πιστεύαμε πως η Μέρκελ δεν ήθελε να εκλεγεί η Νέα Δημοκρατία η οποία ανήκε και στο ίδιο Ευρωπαϊκό κόμμα με αυτήν.
    Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ο Τσίπρας και αυτό χρειάστηκε όχι μόνο πολιτικό θάρρος αλλά και δύναμη, τελείωσε ένα θέμα που ήταν ανοιχτή πληγή για την Ελλάδα. Με την συμφωνία των Πρεσπών, έκλεισε το “Μακεδονικό ζήτημα” και ύστερα φυσικά από πίεση των εταίρων μας στην Ευρώπη αλλά και των ΗΠΑ.
Και αυτό που έκανε ήταν να προωθήσει το σχέδιο των Ελληνικών θέσεων όπως αυτές είχαν διατυπωθεί από την σύνοδο του Βουκουρεστίου όταν Κώστας Καραμανλής και Ντόρα Μπακογιάννη, μίλησαν για διπλή ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό.

    Βέβαια η συμφωνία τελικά δεν ήταν η καλύτερη που θα μπορούσε να φέρει ο Τσίπρας, ούτε και μπορεί να χαρακτηριστεί σαν διπλωματική επιτυχία. Είναι όμως μία καλή συμφωνία.
    Μία συμφωνία η οποία δεν του στοίχισε απλά την όποια εκλογική νίκη μπορούσε έχει αλλά προκάλεσε και την εκλογική του συντριβή χάνοντας κατά κόρον σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

    Και ενώ έγινε αντιπολίτευση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αναλαμβάνει την πρωθυπουργία της χώρας σε μία δύσκολη και χωρίς την πανδημία περίοδο για την Ελλάδα καθώς οι οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές αλλά και σε επίπεδο γεωπολιτικής αλλαγές που πρέπει να γίνουν, ο Τσίπρας επέλεξε να γίνει ξανά η αντιπολίτευση του 3%. Η αντιπολίτευση του λαϊκισμού, των αποτυχημένων εντυπωσιασμών και κυρίως της χωρίς ουσία.
    Έτσι η χώρα έχοντας στο Κοινοβούλιο έναν Τσίπρα πολύ κατώτερο των περιστάσεων που σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης και με ρωγμές μέσα στο ίδιο του το κόμμα, με ένα ΚΙΝΑΛ του οποίου η πρόεδρος απέδειξε περίτρανα όχι μόνο την αποτυχία της αλλά και την έλλειψη πολιτικής σοβαρότητας καθώς ότι πέτυχε ήταν επειδή κληρονόμησε ένα δυνατό όνομα από τον πατέρα της, ένα ΚΚΕ που κολλημένο στις δικές του εμμονές αδιαφορεί για οτιδήποτε και έτσι έχασε την τρίτη θέση στην δυναμική της Βουλής, ένα κόμμα που ο αρχηγός του πουλάει επιστολές του Ιησού και έναν Βαρουφάκη που πήρε την θέση στην Βουλή από εκείνους που παλαιότερα ψήφισαν ενδεχομένως τον γραφικό Βασίλη Λεβέντη, έχει μείνει χωρίς αντιπολίτευση.

    Και δυστυχώς αυτό μπορεί να κάνει παντοδύναμο τον Κυριάκο Μητσοτάκη που παρά τα όποια λάθη του βλέπουμε ότι δημοσκοπικά μένει σταθερά σε υψηλά επίπεδα καθώς κανέναν κόμμα δεν καρπώνεται τηνόποια φθορά της κυβέρνησης, αλλά στερεί και από την κυβέρνηση προτάσεις, ιδέες ώστε να γίνεται σωστά η διακυβέρνηση της χώρας.
    Υπάρχει μία διαρκής απαξίωση της κυβέρνησης χωρίς αντίλογο, χωρίς προτάσεις. Προτάσεις ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες γιατί ανοησίες ειδικά δια στόματος Τσίπρα και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ακούσαμε πολλές.
    Και φτάσαμε τον Μάρτιο του 2021. Με την χώρα να αντιμετωπίζει το τρίτο και σφοδρότερο μέχρι τώρα κύμα της πανδημίας παρά τον σκληρό αποκλεισμό όλης της κοινωνίας αλλά ειδικά σε Αττική, Θεσσαλονίκη και κάποιες ακόμα περιοχές και ενώ υπάρχουν χιλιάδες αρνητές της πανδημίας, της μάσκας αλλά και γενικότερα των μέτρων που διαρκώς αυξάνονται γιατί η κοινωνία έχει κουραστεί, δεν θα πω έναν χρόνο τώρα αλλά σίγουρα από 5 συνεχόμενους μήνες αποκλεισμού και υποχρεωτικής χρήσης της μάσκας σε όλους τους χώρους (και εξωτερικούς).
    Και σε όλο αυτό το εξωφρενικό χάος ο Τσίπρας αντί να δείξει σοβαρότητα κινητοποιεί επίσημα μέσω του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά της νεολαίας του κόμματος η οποία αποτελείται κυρίως από τους μπαχαλάκηδες που φοράνε κουκούλες και καταστρέφουν περιουσίες, πορείες διαμαρτυρίας, συγκεντρώσεις και σκηνικά βίας όπως αυτά που βιώσαμε το βράδυ της Τρίτης στην Νέα Σμύρνη.

    Και οι διαμαρτυρίες αυτές δεν αφορούν μόνο ως αιτία την αστυνομική βία που επικαλούνται αλλά και διαμαρτυρία που υπάρχει και προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και πολλές ημέρες για την απεργία πείνας που κάνει ο πολυισοβίτης τρομοκράτης και κατά συρροήν δολοφόνος Δημήτρης Κουφοντίνας.
    Έτσι στην πολιτική αντιπολιτευτική του ανικανότητα ο Τσίπρας πρόσθεσε και την οργή και την αντιπάθεια του κόσμου. Γιατί όλοι αυτοί που είναι αρνητές του ιού και της μάσκας σίγουρα δεν είναι ψηφοφόροι του από την αριστερά. Αντίθετα προέρχονται κυρίως από τον δεξιό ή και ακροδεξιό χώρο.

    Αν αυτό όλο δεν είναι πολιτική αυτοκτονία και ενταφιασμός της όποιας πολιτικής του πορείας και του πολιτικού του φορέα δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να είναι.