Αμβλώσεις: Δικαίωμα, ευθύνη ή φόνος;

 

Αμβλώσεις: Δικαίωμα, ευθύνη ή φόνος;

    Μετά την “επίθεση” στον Στέλιο Κυμπουρόπουλο για την θέση του στην ψήφιση πρότασης του Ευρωκοινοβουλίου, νομίζω πως καλό θα ήταν να γίνει επιτέλους μία συζήτηση για το θέμα των αμβλώσεων και της αξίας της ανθρώπινης ζωής.
    Να πούμε πρώτα ότι είναι τραγικό το γεγονός πως οι κοινωνίες εξελίσσονται, οι άνθρωποι το κάνουν είτε με μεγάλη δυσκολία είτε εξελίσσονται σε κοινωνικές ανωμαλίες.
    Έτσι ένα θέμα, αυτό των αμβλώσεων που κάποτε ήταν ταμπού και κάθε αναφορά στο θέμα είχε αντιμετώπιση με σχεδόν μεσαιωνικές τακτικές, σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Η διαφωνία με τις αμβλώσεις αντιμετωπίζεται με σκοταδισμό και φανατισμό.

    Και αυτό γιατί κάποιοι άνθρωποι (πολλοί δυστυχώς) προσπαθούν να δουν την άμβλωση μονόπλευρα. Όμως ο άνθρωπος είναι πολυδιάστατο ον και είναι φυσικό και κάθε τι που τον αφορά να είναι πολυδιάστατο.
    Έτσι υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν πως η έκτρωση είναι φόνος και θανάσιμο αμάρτημα γιατί το είπε ο Θεός και εξαπολύουν “αφορισμούς” και ορυμαγδούς χαρακτηρισμών στους υποστηρικτές της.
    Από την άλλη υπάρχει και εκείνη η μερίδα ατόμων που πιστεύει πως η γυναίκα είναι υπεύθυνη για το σώμα της και είναι κυριαρχικό της δικαίωμα να κάνει ότι επιθυμεί. Αν αυτό είναι η έκτρωση είναι απόλυτο δικαίωμα της.
Είναι όμως έτσι; Υπάρχουν μόνο αυτές οι δύο απόψεις. Είναι τόσο απλό και εύκολο να λυθεί το ζήτημα των εκτρώσεων;

    Στην Ελλάδα μόλις το 1986 με τον νόμο 1609 επέτρεψε την έκτρωση υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Και η αλήθεια είναι πως δεν επιτρέπεται ελεύθερα η έκτρωση αλλά όπως σε όλες τις ελαστικές αναγνώσεις των νόμων, έτσι κι εδώ η έκτρωση είναι ποια, ουσιαστικά αποποινικοποιημένη.

    Όμως και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, μετά την δεκαετία του 1960 άρχισε να αποποινικοποιείται η έκτρωση.

    Σε αυτό το θέμα όμως δημιουργείται ένα άλλο ζήτημα. Ότι, όπως πολύ σωστά διαπίστωσε ο γνωστός στοχαστής Μανουέλ Καντ, “το ηθικό είναι νόμιμο αλλά το νόμιμο δεν είναι πάντα ηθικό.”.
    Και στο θέμα της έκτρωσης έχουμε μία μετωπική σύγκρουση του νόμιμου (πλέον), με το ηθικό. Και αυτός είναι ο λόγος που όλες και όλοι εξεγείρονται και αγανακτούν όταν οργανώσεις και άτομα κατά των εκτρώσεων κάνουν εκστρατείες ενημέρωσης, μέσα από τις οποίες δείχνουν πως η έκτρωση δεν είναι η διόρθωση ή αποκατάσταση ενός λάθους, πως αυτό που κάνουν είναι να σκοτώνουν ουσιαστικά ένα ανθρώπινο έμβρυο, έναν μικρό άνθρωπο.
    Νομικά σαφώς και δεν είναι φόνος. Ηθικά όμως είναι. Και αυτό το γνωρίζουν όλοι αυτοί και όλες αυτές που με τόσο πάθος υποστηρίζουν το δικαίωμα στην έκτρωση. Γι αυτό και όλες αυτές οι αντιδράσεις.
    Από την άλλη, ναι η έκτρωση, δεν είναι ηθική, βλέποντας την από το πρίσμα που αναφέραμε. Όμως το να θέλει μία γυναίκα να κάνει έκτρωση, είναι τελικά ανήθικο;

    Η απάντηση είναι σαφώς όχι. Και η απάντηση δεν είναι, επειδή, μία γυναίκα μπορεί να κάνει ότι θέλει στο σώμα της, αλλά επειδή πολλές φορές η έκτρωση είναι η καλύτερη λύση και για εκείνη και για το έμβρυο που κουβαλάει μέσα της. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που θα πρέπει να το αποφασίσει μόνη της.
    Όταν μία γυναίκα οδηγείται στην λύση της έκτρωσης, προσπαθεί να διορθώσει ένα λάθος που έκανε. Μία “απροσεξία” ίσως. Είναι όμως έτσι. Όχι φυσικά αν είναι λάθος και απροσεξία αλλά αν προσπαθεί να το διορθώσει.
    Όχι είναι ψέμα. Δεν προσπαθεί να διορθώσει το λάθος αλλά να απαλλαγεί από αυτό. Το να διορθώνουμε τα λάθη μας είναι το σωστό, το ηθικό, το δίκαιο. Το να απαλλασσόμαστε με αυτήν την ευκολία από αυτά όμως όχι. Και συνήθως δείχνουν άτομα χωρίς ενσυναίσθηση, με έλλειψη συνείδησης, σεβασμού απέναντι στην ζωή και με εγωκεντρισμό καθώς το έμβρυο δεν είναι μόνο κομμάτι της γυναίκας που κυοφορεί αλλά και του συντρόφου της.
    Έτσι η απόφαση θα πρέπει να παίρνεται από κοινού. Μπορεί ένα παιδί που δεν το θέλει η γυναίκα, να το θέλει εκείνος. Ακόμα και αν θα πρέπει να το αναθρέψει και να το μεγαλώσει μόνος του χωρίς την συμμετοχή της μητέρας.            Έτσι μπορεί μία μητέρα να μην θέλει να περάσει την διαδικασία της εγκυμοσύνης ώστε να δώσει για υιοθεσία το παιδί της αλλά η προοπτική του να το δώσει στον πατέρα του αν και εφ’ όσον εκείνος το θέλει;

    Αν αυτό το έμβρυο δεν το θέλει κανείς από τους δύο, και αφού η μητέρα δεν θέλει να κυοφορήσει ένα παιδί και να περάσει την οδύνη του αποχωρισμού με το παιδί της δίνοντας το σε υιοθεσία (παράδειγμα αναφέρω), τότε ναι η έκτρωση είναι αναγκαία.

    Αν κάποια γυναίκα έμεινε έγκυος από μία βραδιά με κάποιον που δεν ξέρει καν και αδυνατεί οικονομικά ή κοινωνικά να μεγαλώσει ένα παιδί και αφού δεν θέλει να το δώσει για υιοθεσία καθώς υπάρχουν χιλιάδες γυναίκες που παρακαλάνε να γίνουν μητέρες αλλά η φύση, ο θεός ή όπως αλλοιώς μας βολεύει να το πούμε δεν τους το επιτρέπει ή σε μία περίπτωση που υπάρχει μία εγκυμοσύνη, που για την κυοφορούσα είναι ανυπόφορη, καθώς είναι αποτέλεσμα ή ανάμνηση μίας οδυνηρής εμπειρίας όπως βιασμός, αλλά υπάρχουν και πολλές άλλες περιπτώσεις που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε.
    Με λίγα λόγια, ναι, η γυναίκα έχει δικαίωμα στην έκτρωση. Όμως και το έμβρυο έχει δικαίωμα στην ζωή. Και ο σύντροφος έχει δικαίωμα στην γνώση της αλήθειας.
    Έτσι πιστεύω πως με κάποιον τρόπο πρέπει να ξέρουμε αν θα πρέπει μία γυναίκα να αποφασίζει για το ποιο δικαίωμα έχει την μεγαλύτερη βαρύτητα ή αν θα αποφασίζει με βάση απλά την δική της ηθική ή ανηθικότητα, καθώς βλέπουμε πολλές φορές γυναίκες να μην κάνουν μόνο μία φορά έκτρωση για όποιον λόγο, αλλά υπάρχουν γυναίκες που έχουν μπει σε αυτήν την διαδικασία για περισσότερες από μία αλλά και δύο φορές.
    Δεν είναι επίσης λίγες οι φορές που μία μόνο έκτρωση (συνήθως περισσότερες) οδηγούν μία γυναίκα στην αδυναμία να τεκνοποιήσει στο μέλλον παρ’ όλο που τότε το θέλει.

    Και το σημαντικότερο, οι αύξηση των εκτρώσεων από κάθε άποψη είναι και (κυρίως) θέμα έλλειψης παιδείας. Δεν είναι τυχαίο πως τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των εκτρώσεων έχει μειωθεί. Και αυτό οφείλεται πως όλο και περισσότερες γυναίκες, είναι ενημερωμένες για την αντισύλληψη και τον οικογενειακό προγραμματισμό. Γιατί η κοινωνία εξελίσσεται και πλέον δεν είναι ταμπού η ανύπαντρη μητέρα αλλά ηρωίδα, και το εκτός γάμου παιδί δεν είναι πια νόθο ή “μπάσταρδο” αλλά το παιδί μίας άξιας υπερήφανης μητέρας και ίσως και κάποιου αξιόλογου άντρα ο οποίος δεν χρειάζεται μία ληξιαρχική πράξη γάμου, ούτε καν ένα τεστ πατρότητας για να είναι ένας εξαιρετικός γονέας ακόμα και όταν το παιδί δεν είναι βιολογικά δικό του.
    Και η εξέλιξη αυτή της κοινωνίας μας λέει πως οι αμβλώσεις μπορεί να είναι νόμιμες, μπορεί να είναι δικαίωμα των γυναικών αλλά στην συνείδηση της πλειοψηφίας του κόσμου θα είναι πάντα ανήθικες.

     Το πιο θετικό είναι ότι πλέον οι νέες γυναίκες, που έχουν ξεφύγει από τα πρότυπα κάποιου λανθάνοντος φεμινισμού, είναι εκείνες που επιλέγουν να κρατήσουν ένα παιδί που όλοι οι άλλοι γύρω τους θεωρούν λάθος, καθώς αυτές ξέρουν πως ένα παιδί (εκτός ελαχίστων περιπτώσεων όπως τον βιασμό που προαναφέραμε για παράδειγμα), δεν είναι ποτέ λάθος