Ο πανικός του Αλέξη Τσίπρα

 

Ο Πανικός του Αλέξη Τσίπρα

     Όλο και περισσότερα κύματα γέλιου προκαλεί στους Έλληνες ο Αλέξης Τσίπρας καθώς τον ακούσαμε να λέει σε μήνυμα του στο CNN Greece, “Αν κάτι καθιστά την Επανάσταση του 21 ένα συγκλονιστικό ιστορικό γεγονός, είναι ότι ακόμα και σήμερα, 200 χρόνια μετά, δεν έχει κλειστεί στα μουσεία.”

    Και προκαλεί γέλιο καθώς όλοι οι Έλληνες γνωρίζουμε πόσο προσπάθησε να την κλείσει στα μουσεία με τις ιδέες του για αφαίρεση των πορτραίτων των αγωνιστών του 1821 από τα σχολεία και την κατάργηση των παρελάσεων.
    Προκαλεί γέλιο όταν ο ίδιος άνθρωπος πριν από χρόνια υποστήριζε πως η επανάσταση ήταν ταξική και όχι Εθνική.
    Είναι τυχαία όμως αυτή η αλλαγή πλεύσης τα τελευταία χρόνια; Όχι. Φυσικά.
Στην αρχή βέβαια δεν ήταν αλλαγή πλεύσης και ιδεών. Ήταν ανάγκη καθώς ο μόνος που δεχόταν να σχηματίσει κυβέρνηση μαζί του τον Ιανουάριο του 2015 ήταν ο Πάνος Καμμένος και με εκείνον συγκυβερνήτη δεν μπορούσε να καταργήσει τις παρελάσεις.

    Με λίγα λόγια η πολιτική πορεία του Τσίπρα τα τελευταία χρόνια είναι επιεικώς τραγική, καθώς, αρνήθηκε να συνεργαστεί με τον ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι επειδή τους κατηγορούσε ως μνημονιακά και συστημικά κόμματα ενώ οι ΑΝΕΛ ζητούσαν κατάργηση των μνημονίων και τελικά η συγκυβέρνηση με τον Καμμένο οδήγησε στην υπογραφή του τρίτου μνημόνιου.
    Αν αυτό δεν είναι τραγικό δεν ξέρω πως αλλοιώς θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε. Γελοίο μήπως;
    Και η κατρακύλα ευτυχώς συνεχίζεται, καθώς, ενώ έχει μετεξελιχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό συστημικό κόμμα και ο Τσίπρας σε “αγαπημένο παιδί” της Κομισιόν, επειδή μπόρεσε να ψηφίσει μέτρα που οι προηγούμενες κυβερνήσεις, λόγω πολιτικού κόστους κυρίως, αδυνατούσαν, αντί να συνεργαστεί με το Ποτάμι και να καταργήσουν τις παρελάσεις όπως ήθελαν αμφότεροι, ο Τσίπρας επέλεξε να συνεργαστεί ξανά με τον Καμμένο καθώς διαπίστωσε πως τελικά ήταν πιο διαχειρίσιμος τελικά.
    Έτσι “θυσίασε” την ιδεολογική του θέση για κατάργηση των παρελάσεων και κάθε Εθνικής εορτής, στον βωμό της ατάραχης διακυβέρνησης με έναν άβουλο ουσιαστικά εταίρο.
    Όμως τώρα που βρίσκεται στην αντιπολίτευση και καθώς η αντιπολιτευτικές του μέθοδοι, είναι οι ίδιες λαϊκίστικες του ΣΥΡΙΖΑ που το ποσοστό του οριακά τον έβαζε στην βουλή, για ποιον λόγο δεν επιμένει όπως παλιά στην κατάργηση παρελάσεων και Εθνικών εορτών;
    Και η απάντηση είναι πασιφανής. Είδε που τον οδήγησε η συμφωνία των Πρεσπών. Διαπίστωσε με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι οι Έλληνες έχοντας υψηλό εθνικό αίσθημα, χωρίς να είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία εθνικιστές και σωβινιστές, του ανταπόδωσαν την συμφωνία με μία συντριπτική και συνεπώς ντροπιαστική ήττα.

    Από την άλλη, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, δείχνουν ότι η φθορά της κυβέρνησης εν μέσω πανδημίας και ακριβώς στην μέση της θητείας της είναι ελάχιστη και αυτήν την όποια φθορά δεν την καρπώνεται η αξιωματική αντιπολίτευση αλλά μοιράζεται σε άλλους πολιτικούς φορείς εντός και εκτός βουλής αλλά ακόμα και στην δυσαρέσκεια του “δεν θα ψηφίσω”.
    Έτσι ο Αλέξης Τσίπρας είναι σε βαθειά απόγνωση καθώς είναι η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας, που αξιωματική αντιπολίτευση όχι μόνο δεν μείωσε την διαφορά που είχε από το κυβερνών κόμμα, στις εκλογές, αλλά αυτή η διαφορά διευρύνθηκε σχεδόν στο διπλάσιο δύο χρόνια μετά και αυτό, όχι γιατί η κυβέρνηση δεν είχε φθορά αλλά επειδή η φθορά της κυβέρνησης είναι ασήμαντη μέχρι στιγμής, ενώ από την άλλη η φθορά της αξιωματικής αντιπολίτευσης παίρνει διαστάσεις σήψης.
    Αυτό που μένει να δούμε πόσο πιο τραγικός ή πόσο πιο γελοίος θα γίνει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και για πόσο διάστημα ακόμα, αυτός θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας καθώς από όσα παρακολουθούμε και διαβάζουμε, βλέπουμε πως στην Κουμουνδούρου το κλίμα δείχνει πως έρχεται ισχυρότατη πολιτική καταιγίδα της οποίας τα αποτελέσματα, φαίνεται πως θα είναι τραγικά όχι μόνο για τον Αλέξη Τσίπρα αλλά και για το ίδιο το κόμμα που φλερτάρει επικίνδυνα με την αφάνεια τελικά.