ΛΟΑΤΚΙ: Κοινότητα πολιτών ή περιθωριακών;

 

ΛΟΑΤΚΙ: Κοινότητα πολιτών ή περιθωριακών;

Αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη για όσους χαρακτηρισμούς παραθέτω παρακάτω και δεν θα ζητήσω συγνώμη από κανέναν για τα όσα πιστεύω.

    Προχθές διάβασα μία είδηση, πως κάποιος ΛΟΑΤΚΙ έβαλε την σημαία της κοινότητας στον πίνακα που απεικονίζει τον όρκο των οπλαρχηγών στην Αγία Λαύρα.
    Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν έδωσα σημασία σε αυτήν την κοινότητα και όποτε γινόταν κάποια αναφορά την θεωρούσα αδιάφορη, καθώς πεποίθηση μου είναι πως είναι μία κοινότητα που αποτελείται από περιθωριοποιημένους πολίτες, που αντιμετωπίζονται ως πολίτες Β κατηγορίας και οι οποίοι ζητούν την θέση τους στην κοινωνία.
    Είναι όμως έτσι; Ποιοι είναι αλήθεια η ΛΟΑΤΚΙ, τι ζητούν τελικά και ποια είναι η θέση τους στην κοινωνία;
    Έψαξα λοιπόν να μάθω τι σημαίνει ΛΟΑΤ και διάβασα ότι προέρχεται από το διεθνές αρκτικόλεξο LGBT+ που σημαίνει Lesbians, Gay, Bisexual, Transgender και στην συνέχεια προστέθηκαν και τα Intersex άτομα που αφορά άτομα που γεννήθηκαν με γενετικά χαρακτηριστικά που δεν συνάδουν με το φύλλο λόγω χρωμοσωμάτων για παράδειγμα αλλά και τα Queer, που αφορά άτομα που απλά δεν ανήκουν στην ομάδα των ετερόφυλων ή των cisgender, που αφορά άτομα που έχουν αποδεχτεί το φύλλο που τους “αποδόθηκε” κατά την γέννηση τους.
Έτσι υποθέτω πως καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως LOATQI είναι στα Ελληνικά οι ΛΟΑΤ, δηλαδή λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανσεξουαλικοί, οι γενετικά λάθος (άτομα που θα έπρεπε με βάση τα γενετικά χαρακτηριστικά να γεννηθούν στο αντίθετο από αυτό που είναι φύλο) και αυτοί που δεν ανήκουν σε κανένα από τα δύο φύλλα οπότε υποθέτω πως αφορά τους ερμαφρόδιτους ή τύπους που δεν θέλουν να χαρακτηρίζονται από το φύλο τους όπως ο γνωστός σε όλους μας Ιάσονας – Αντιγόνη.

    Τα διαβάζω και τα βρίσκω πολλά. Πριν από μόλις λίγα χρόνια υπήρχαν οι ομοφυλόφιλοι και σε αυτήν την κατηγορία ήταν και οι άντρες και οι γυναίκες καθώς ως gay αυτοπροσδιορίζονταν και εκείνες. Επίσης υπήρχαν οι Τραβεστί που ήταν άντρες που ντυνόντουσαν γυναίκες και στην συντριπτική τους πλειοψηφία εκπορνεύονταν με κύριο στέκι τότε την Λεωφόρο Συγγρού, και υπήρχαν και εκείνοι που τα γενετικά χαρακτηριστικά τους ήταν τέτοια που δεν ταίριαζαν με το φύλο τους και σε αυτήν την περίπτωση γινότανε χειρουργική διόρθωση σε οικογένειες που αποδεχόντουσαν αυτήν την κατάσταση και έτσι το άτομο όταν έφτανε σε μία ηλικία και με την κατάλληλη υποστήριξη έκανε εγχείρηση αλλαγής ή η μόνη του επιλογή ήταν αυτή του ομοφυλόφιλου ή του/της τραβεστί. Και τέλος υπήρχαν οι ερμαφρόδιτοι που ήταν γενετική ανωμαλία.

    Κάποιοι θα αναρωτηθούν για ποιον λόγο γίνεται αυτή η αναδρομή ή να το θέσω αλλιώς “ιστορική αναφορά”.

    Να αρχίσουμε λέγοντας πως οι κοινωνίες εξελίχθηκαν από τότε, παρόλο που δεν είναι μεγάλο το χρονικό διάστημα, πολύ. Έτσι ήταν μοιραίο να υπάρξει κάποιος διαχωρισμός. Υπάρχει όμως ένα σημείο από το οποίο φεύγουμε από την λογική της εξέλιξης και μπαίνουμε σε μία κατάσταση παραλογισμού.
    Είναι αλήθεια πως όλοι αυτοί στην πλειοψηφία τους αντιμετώπισαν ρατσισμό;
Όχι. Είναι ψέμα. Και αναφέρομαι στην Ελληνική κοινωνία. Γιατί ας κάνουμε μία αναδρομή πάλι και ας δούμε αν όντως υπήρξε ρατσισμός απέναντι σε κάποιους ή σε όλους.

    Στην Ελλάδα η ομοφυλοφιλία ήταν αποδεκτή από τα πανάρχαια χρόνια. Αυτό το αποδεικνύουν φιλοσοφικά κείμενα τα οποία αποτελούν ιστορικές πηγές. Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης αλλά και ιστορικοί όπως ο Θουκιδίδης και ο    Πλούταρχος κάνουν αναφορές.
    Την ομοφυλοφιλία την βλέπουμε στην Αθηναϊκή δημοκρατία, στην συναντάμε στην Σπάρτη, στις σχέσεις μεταξύ των Όμοιων στους στρατώνες, αλλά και στην Θήβα όπου ο Ιερός Λόχος αποτελούνταν από ομοφυλόφιλα ζεύγη.
Στην συνέχεια με την επιβολή του Χριστιανισμού στην ομοφυλοφιλία, αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός μίας από τις πιο αισχρές αμαρτίες. Και αυτό πέρασε στην συνείδηση όλων.

    Όμως ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει ομοφυλόφιλος ή να είναι ομοφυλόφιλος για πολλούς λόγους και είναι όλοι θεμιτοί. Μπορεί να πρόκειται για λάθος της φύσης, καθώς πως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε έναν άντρα για παράδειγμα με πάρα πολύ χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης και πανύψηλα από την άλλη επίπεδα οιστρογόνων, ενώ το μόνο που τον κατατάσσει στους άρρενες είναι τα γεννητικά όργανα αν όχι λάθος της φύσης;
    Το θέμα είναι όμως ότι η φύση δεν κάνει λάθη. Αυτό το γενετικό “λάθος”, δεν οφείλεται στην φύση αλλά στα χρωμοσώματα και γενικότερα στο γενετικό υλικό των γονέων του.
    Επίσης υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ψυχολογικοί παράγοντες τους οδηγούν στην ομοφυλοφιλία καθώς μπορεί να την επιλέγουν είτε από αίσθημα μοναξιάς ή επειδή νοιώθουν ότι βρίσκουν μεγαλύτερη συναισθηματική κατανόηση από το ίδιο φύλλο.
    Και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους η κοινωνία δεν φέρθηκε ποτέ ρατσιστικά. Κάποιοι άνθρωποι ναι. Υπάρχουν πάντα οι ρατσιστές σε κάθε κοινωνία. Η κοινωνία όμως στο σύνολο της δεν ασχολείται με τις ιδιωτικές στιγμές των άλλων.
    Υπήρχαν όμως οι άλλες περιπτώσεις. Αυτές τον κίναιδων. Και αναφέρομαι σε αυτήν την λέξη γιατί πολλοί θεωρούν πως κίναιδος είναι ο ομοφυλόφιλος.

     Λανθασμένη άποψη.

    Κίναιδος ετυμολογικά είναι εκείνος που κινεί την “αιδώ”. Το δημόσιο αίσθημα. Έτσι κίναιδος είναι και εκείνος που μεθυσμένος ή νηφάλιος κατεβάζει τα παντελόνια του στην μέση του δρόμου επιδεικνύοντας τα γεννητικά του όργανα. Κίναιδος είναι και εκείνος που για οποιονδήποτε λόγο προσβάλλει τον εθνικό ή θρησκευτικό αίσθημα μίας κοινωνίας. Κίναιδος είναι και όλοι εκείνοι που σε παρελάσεις της κοινότητας των LOATQI τις περίφημες Gay Pride, διαδηλώνουν την ταυτότητα τους φορώντας μόνο προκλητικά γυναικεία εσώρουχα.

    Καμία νομοθεσία δεν έχει απαγορεύσει στην σύγχρονη Ελλάδα την τοποθέτηση ομοφυλόφιλων στο δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα λόγω της σεξουαλικής τους επιλογής. Και προκαλώ αν κάποιος ξέρει κάποιον νόμο που να το απαγόρευε ας το πει.

    Αυτό που η κοινωνία αντιμετωπίζει ποιο πολύ με αίσθημα δυσφορίας και όχι με ρατσισμό, είναι να βλέπει έναν άντρα μουσάτο όπως τον Ιάσονα-Αντιγόνη που προανέφερα να κυκλοφορεί με φορέματα και γόβες.
Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να χαρακτηριστεί κίναιδος, χωρίς όμως το κίναιδος να αποκτά υποχρεωτικά αρνητική σημασία. Ο άνθρωπος αυτός προκαλεί το δημόσιο αίσθημα.
    Μήπως όμως αυτοί που ενοχλούνται από τέτοιες εικόνες είναι δικαιολογημένοι; Μπορείς να κατηγορήσεις μία κοινωνία επειδή σε κάποια ζητήματα έχει γαλουχηθεί με αξίες αιώνων που δυσκολεύεται να αποτινάξει και άνθρωποι σαν τον Ιάσονα-Αντιγόνη τον κάνουν να δυσκολεύεται περισσότερο.
    Γιατί ναι, η κοινωνία αποδέχεται την ομοφυλοφιλία, αποδέχεται την αλλαγή φύλου σε άτομα με γενετικά προβλήματα, αποδέχεται πολλά. Δεν μπορεί να αποδεχτεί όμως την ανατροπή κάθε λογικής, κάθε φυσικού νόμου. Η φύση δημιούργησε το άρρεν και το θήλυ. Υπάρχουν περιπτώσεις ερμαφρόδιτων που αφορούν γενετικές ανωμαλίες και φυσικά υπάρχουν οι περιπτώσεις κάποιων ζώων (ψαριών) που στην πορεία της ζωής τους αλλάζουν φύλλο. Αλλάζουν. Αλλά σε όλα υπάρχει αναφορά σε αρσενικό και θηλυκό.
    Έτσι κάποια στιγμή θα αποδεχτούμε τον άντρα που ντύνεται με ρούχα που σήμερα είναι ή θεωρούνται αποκλειστικά γυναικεία. Όπως έχουμε αποδεχτεί εδώ και πολλά χρόνια τις γυναίκες που ντύνονται με ρούχα που κάποτε θεωρούνταν ή ήταν αποκλειστικά ανδρικά.
    Όμως πως να δεχτεί η κοινωνία αυτόν που δηλώνει δεν ανήκω σε κανένα φύλλο. Πως να δεχτεί η κοινωνία αυτόν που προκαλεί επίτηδες το δημόσιο αίσθημα όχι για να ζητήσει την δικαιωματική του θέση στην κοινωνία αλλά μόνο για να προκαλέσει.

    Κάποιοι θα πουν ότι υπήρχε ρατσισμός καθώς δεν επιτρέπονταν οι γάμοι ομόφυλων ζευγαριών. Και εκεί θα ρωτήσω. Πόσος καιρός πέρασε από τότε που οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι αποδέχτηκαν την ομοφυλοφιλία τους και την δήλωσαν δημόσια;.
    Μόλις πριν λίγα χρόνια λίγοι “θαρραλέοι”, κυρίως του καλλιτεχνικού χώρου δήλωσαν δημόσια τις επιλογές τους. Ήταν στην δεκαετία του εβδομήντα. Και αυτοί για την Ελλάδα ήταν ο μεγάλος Μάνος Χατζηδάκης, Γιάννης Τσαρούχης, ο τραγουδιστής Χρηστάκης. Αυτοί. Στο εξωτερικό; Νομίζω πως δεν έχουμε ιδιαίτερες διαφορές. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν πολλοί που δυσκολεύονται να δεχτούν την ομοφυλοφιλία τους ή δυσκολεύονται να την ομολογήσουν.

    Το θέμα είναι πως η Ελληνική κοινωνία (μιας και σε αυτήν ζω και γι’ αυτήν μπορώ να μιλήσω), δεν υπήρξε ρατσιστική σε όλο αυτό το φάσμα.

    Όμως (και πιστεύω πως συμφωνεί μαζί μου η πλειοψηφία των Ελλήνων), εκείνοι που έχουν τόσο συσσωρευμένα κόμπλεξ, και τα εκφράζουν με ακραίες συμπεριφορές δεν θα έχουν ποτέ την αποδοχή της κοινωνίας.
    Έτσι ο Γρηγόρης Βαλιανάτος για παράδειγμα που τόσο επιδεικτικά φιλιόταν με τον σύντροφο του στα θεωρεία της Βουλής όταν ψηφίστηκε ο νόμος για το σύμφωνο συμβίωσης, δεν είναι ομοφυλόφιλος ή gay αλλά πούστης.
Και για να μην κατηγορηθώ θα πω πως ένας ομοφυλόφιλος δεν είναι απαραίτητα και πούστης. Ένας πούστης όμως είναι πάντα ομοφυλόφιλος. Και ναι με αυτήν την έκφραση μου γίνομαι κι εγώ κίναιδος.

    Προσωπικά ελπίζω το Ελληνικό κράτος να νομιμοποιήσει και τον γάμο ανάμεσα σε ομόφυλα ζευγάρια. Είναι δικαίωμα τους. Θέλουν και να υιοθετήσουν; Χαλάλι τους. Άλλωστε είναι προτιμότερο ένα παιδάκι να έχει δύο γονείς του ίδιου φύλλου παρά καθόλου. Τι πιο ωραίο από το να δώσεις μέλλον σε ένα παιδάκι που δεν έχει.

    Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα δεχτώ τον δάσκαλο ή καθηγητή που θα μεταφέρει τις σεξουαλικές πεποιθήσεις του στην τάξη όπως δεν δέχομαι να το κάνει και ο ετερόφυλος. Σε καμία περίπτωση δεν θα δεχτώ τον δάσκαλο η καθηγητή να πάει ντυμένος με γυναικεία αμφίεση στην τάξη όταν η ίδια η κοινωνία δεν το έχει αποδεχτεί ακόμα, με αποτέλεσμα να ταράζει τις ακόμα εύπλαστες συνειδήσεις των παιδιών.

    Σε καμία περίπτωση δεν θα δεχτώ φαινόμενα από ομάδες πούστηδων και όχι ΛΟΑΤΚΙ, να προσβάλλουν και να παραποιούν εθνικά σύμβολα, να προσβάλλουν και να προκαλούν εθνικές και όχι μόνο συνειδήσεις.

    Μέχρι σήμερα η κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ δεν δέχθηκε κανενός είδους ρατσισμό από την κοινωνία. Αρνούμαι όμως η κοινωνία στην οποία ζω να δεχτεί τον ρατσισμό των ΛΟΑΤΚΙ εναντίων της.