Περί Γνώσεως και Πίστεως

 

Περί Γνώσεως και Πίστεως     

    Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, που κοιτούν τον κόσμο γύρω τους, βλέπουν, την φτώχεια, την πείνα, τις ασθένειες, τους πολέμους, τις σφαγές, την εγκληματικότητα. Βλέπουν ότι άσχημο και κακό υπάρχει πάνω στον κόσμο και λένε πως Θεός δεν υπάρχει.

    Υπάρχουν πολλοί που κοιτούν την ιστορία και βλέπουν τα εγκλήματα που έγιναν στο όνομα του Θεού από τις θρησκείες. Βιαιότητες, πόλεμοι, σφαγές, δολοφονίες, βασανιστήρια και λένε πως Θεός δεν μπορεί να υπάρχει.

    Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, που βάζοντας μπροστά την επιστήμη και τα επιτεύγματα της, θαυμάζουν το μεγαλείο αυτής και λένε Θεός δεν υπάρχει.
Υπάρχουν βέβαια και οι άλλοι. Λιγότεροι, που δεν είναι αρνητές του Θείου και αναζητούν τον Θεό μέσα από διαδικασίες που ελπίζουν να οδηγήσουν είτε στην απόδειξη της υπάρξεως Του, είτε στην απόδειξη της ανυπαρξίας Του.

    Έτσι βλέπουμε ανθρώπους που πιστεύουν πως δεν υπάρχει ο Θεός, επειδή δεν μπορούν να δεχτούν, πως ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο το δικαίωμα της επιλογής και ελεύθερη βούληση, και αυτός με την σειρά του χρησιμοποίησε αυτήν την βούληση για να δημιουργήσει έναν κόσμο αδικίας, εκμετάλλευσης, καταδυνάστευσης, πολέμων και σφαγών.
    Βλέπουμε ανθρώπους που την ευθύνη για τα εγκλήματα που έκαναν οι θρησκείες στο όνομα του Θεού, είτε τα καταλογίζουν στον Θεό που δεν πιστεύουν, είτε στα σε αυτές καθ’ αυτές τις θρησκείες και όχι σε ανθρώπους που τις παρανόησαν.
    Έτσι, ξεχωρίζουμε δύο κατηγορίες ανθρώπων. Εκείνους που αυτοχαρακτηρίζονται ως αγνωστικιστές και χρειάζονται αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού και υπάρχουν και οι άθεοι. Εκείνοι που πιστεύουν πως δεν υπάρχει Θεός.

    Διάβασα πρόσφατα σε μία θρησκευτική διαδικτυακή σελίδα, ένα υπέροχο κείμενο ενός κληρικού της Ρώσικης εκκλησίας, του π. Ραφαήλ Καρέλιν, που αναφέρεται στον διάλογο (όπως λέει το κείμενο), ανάμεσα σε έναν ιερέα και έναν άθεο.
    Μέσα από τον διάλογο καταλαβαίνουμε την ανάγκη του άθεου να αποδειχθεί η ύπαρξη ή η ανυπαρξία του Θεού. Έτσι καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο εν λόγω άθεος ήταν ένας αγνωστικιστής.

    Μέσα από το κείμενο αυτό που έχει μείνει είναι δύο φράσεις που είπε ο γέροντας στον άθεο-αγνωστικιστή. Η πρώτη είναι ότι “αν μπορούσα να αποδείξω την ύπαρξη του Θεού, αυτή θα ήταν η απόδειξη της ανυπαρξίας του”, και πως “αν αποδεικνυόταν η ύπαρξη του Θεού θα ήταν γνώση και όχι Πίστη”.
    Το μεγάλο πρόβλημα που έχει ένας αγνωστικιστής, είναι ότι ενώ θέλει να βρει τον Θεό, μόνος του τον απομακρύνει. Είναι όπως το μικρό παιδί στην θάλασσα που πάει κολυμπώντας να πιάσει την μπάλα που την βλέπει αλλά με τον κυματισμό που προκαλεί την διώχνει μακρύτερα. Και ενώ υπάρχει τρόπος να την πιάσει, επιμένει με τον ίδιο τρόπο μέχρι που τα ρεύματα να πάρουν την μπάλα στα βαθιά και τελικά το παιδί είτε ακολουθώντας την να πνιγεί είτε να απελπιστεί και να γυρίσει πλέον άπραγο. Έτσι και ο αγνωστικιστής μένει άθεος.

    Από την άλλη οι άθεοι είναι πεπεισμένοι πως Θεός δεν υπάρχει. Ας δούμε τι συμβαίνει τώρα.

    Οι πιστοί δεν είναι πεπεισμένοι πως Θεός υπάρχει, καθώς η πίστη είναι τελείως διαφορετικό πράγμα από την πεποίθηση που προέρχεται από το ρήμα πείθω και είναι αδιαπραγμάτευτη σε αντίθεση με την πεποίθηση η οποία είναι μεταβλητή.

    Βέβαια με τους άθεους συμβαίνει το πλέον τραγικό. Καθώς στα πλαίσια της ελεύθερης επιλογής κάθε άνθρωπος μπορεί να πιστεύει και να έχει τις δικές τους θεωρείες και απόψεις και ενώ στην πραγματικότητα με αυτούς δεν ασχολείται κανείς, αυτοί ξεφεύγοντας από τις όποιες θεωρείες τους εκτίθενται με αποτέλεσμα τόσο τον εξευτελισμό τους όσο και την απαξίωση τους από το σύνολο της κοινωνίας, επειδή αναδεικνύονται σε διώκτες πραγμάτων που δεν πιστεύουν.
    Βλέπουμε άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως άθεοι (και δεν λέω είναι καθώς όλοι έχουμε τον Θεό μέσα μας απλά αυτοί δεν μπορούν να τον δεχτούν και τον διώχνουν), να βάλουν κατά της Θεού, κατά της θρησκείας, να βανδαλίζουν, να προσβάλλουν το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών πέφτοντας όμως σε τραγικές αντιφάσεις.

    Και εδώ θα μπορούσαμε να τους θέσουμε ερωτήματα.

    Πρώτον. Αφού δεν πιστεύουν στον Θεό, για ποιο λόγο τον βρίζουν διαρκώς και ειδικότερα κάποιοι από αυτούς θέλοντας να προκαλέσουν κατά την περιφορά του επιτάφιου. Στερούνται νοημοσύνης ή μήπως διακατέχονται από κάποιο φόβο η απωθημένο που τους οδηγεί να βρίζουν κάτι “ανύπαρκτο”.

    Δεύτερον. Αφού καθώς δεν πιστεύουν σε Θεό και δεν σέβονται τις θρησκείες, για ποιον λόγο προκαλούν την Μεγάλη Παρασκευή σε συγκεντρώσεις κρεατοφαγίας που κανείς δεν τους απαγορεύει, αλλά όταν κάποια στιγμή είχε ειπωθεί οι Χριστιανοί να μην ψήνουν χοιρινά κοντά σε μουσουλμάνους μετανάστες αυτοί έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές της πρότασης αυτής;

    Τρίτον. Αφού δεν πιστεύουν στον Θεό. Γιατί προσπαθούν με τόση μανία να αποδείξουν την ανυπαρξία του. Μήπως είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να προσπαθούν να αποδείξουν την ανυπαρξία του ανύπαρκτο ή μήπως πιστεύουν στην ύπαρξη του τελικά γι αυτό και τον πολεμούν.

    Στην συνέχεια παραθέτω τον σύνδεσμο της σελίδας στην οποία διάβασα για την συζήτηση ανάμεσα στον ιερέα και τον άθεο.

https://www.ekklisiaonline.gr/arxontariki/sygklonistikos-dialogos-atheou-epistimona-me-ierea-2/?fbclid=IwAR0mLVfocOFbZG24zixOEQqp4e4bs7Rx4XcK9udpgXL2bKC8XGNMESCTpfQ