Τα Εγκλήματα των Θρησκειών

 

Τα εγκλήματα των Θρησκειών

     Διαβάζω ενίοτε σε σχόλια κυρίως πολλών αλλά και σε κάποια ιστορικά άρθρα για τις σφαγές που διέπραξαν στο πέρασμα των αιώνων οι θρησκείες ή οι εκπρόσωποι τους και κυρίως για σφαγές και πολέμους που διέπραξαν οι Χριστιανοί.
    Εκτενή άρθρα για τους διάφορους “θρησκευτικούς” πολέμους αλλά για για άλλες βιαιότητες και βαρβαρότητες όπως η Τζιχάντ του Ισλάμ, η Ιερά Εξέταση και οι Σταυροφορίες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αλλά και οι ιεροί πόλεμοι και οι σφαγές που διέπραξε η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία.
    Όμως είναι έτσι τα πράγματα; Έκαναν αυτές οι θρησκείες αυτά όλα τα εγκλήματα; Έκαναν οι Μουσουλμάνοι και οι Χριστιανοί αυτά που τους καταλογίζουν όλοι αυτοί οι “ιστορικοί” και οι “ερευνητές”, της ιστορίας;

    Για αρχή σκέφτηκα να δω την υπόθεση όσο μπορώ πιο αντικειμενικά αποποιούμενος την θρησκευτική μου ταυτότητα ως Χριστιανός Ορθόδοξος. Και δεν θα μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολο μιας και παρόλο που είμαι Ορθόδοξος, αρνούμαι να αναγνωρίσω ως αγίους, κάποιους, που η Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοκατέταξε.

    Πως όμως μπορεί κάποιος να αποποιηθεί την θρησκευτική του ταυτότητα; Το γεγονός πως είμαι αυτός που είμαι, αλλά και τις απόψεις μου τις καθορίζει και το ότι είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος. Ένας Χριστιανός που δεν χαρακτηρίζεται από θρησκοληψία ή φανατισμό αλλά που αποδέχεται στο σύνολο του το Σύμβολο της Πίστεως και την του Χριστού Διδασκαλία.

    Έτσι άρχισα να μελετώ και να ψάχνω λίγο ποια είναι η ιστορική αλήθεια. Έκαναν όντως οι Μουσουλμάνοι αλλά κυρίως οι Χριστιανοί όλα αυτά τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούνται;
Με μία πρώτη ανάγνωση της ερώτησης, η απάντηση είναι πασιφανής για έναν σκεπτόμενο άνθρωπο.

    Σαφώς όχι!!!!!!

    Και επειδή θέλουμε να είμαστε όσο το γίνεται περισσότερο αντικειμενικοί μέσα στην υποκειμενικότητα που ορίζεται από το γεγονός πως είμαστε πάνω από όλα άνθρωποι και όσο και να προσπαθούμε να μείνουν απαθείς και ανεπηρέαστοι από την ιστορία, αυτή μας έχει επηρεάσει, καθώς και εξαιτίας της γίναμε αυτό που γίναμε όλοι, κάνουμε και μία δεύτερη και τρίτη ίσως ανάγνωση στο ερώτημα αν όντως έκαναν οι Μουσουλμάνοι, οι Χριστιανοί και οι λοιπές θρησκευτικές δυνάμεις τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούνται.
Και η απάντηση παραμένει η ίδια. Σαφώς όχι!!!!!

    Μα τότε τι συμβαίνει; Λέει η ιστορία τόσες ανακρίβειες; Είναι όσα έχουν γραφτεί για το θέμα ψέματα;.

    Καιρός είναι να πάψουν κάποιοι να παίζουν με τις λέξεις και να προσβάλλουν συνειδήσεις. Αυτοί που έκαναν αυτά τα “εγκλήματα” δεν ήταν οι Μουσουλμάνοι αλλά Μουσουλμάνοι, δεν ήταν οι Χριστιανοί αλλά Χριστιανοί. Και αυτή είναι μία πρώτη βασική διαφωνία για τα όσα κατηγορούνται θρησκείες και πιστοί τους.
Ας δούμε λίγο πιο μικροσκοπικά όμως το θέμα.

    Η Παπική Εκκλησία

    Για παράδειγμα οι διάφοροι θρησκευτικοί πόλεμοι. Έγιναν αλήθεια για τον Θεό ή για τον Αλλάχ; Εδώ όλοι γελάνε και ξέρουν πως κανένας πόλεμος δεν έγινε για θρησκευτικούς λόγους.

    Απλά σε μία εποχή που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για παράδειγμα διοικούσε μία φεουδαρχική Ευρώπη η οποία είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Έτσι σε μία αδύναμη πια Βυζαντινή Αυτοκρατορία που έχανε συνεχώς εδάφη από το Ισλάμ που δεν μπορούσε να ανακτήσει, άρχισε να γεννιέται ο επεκτατισμός των Ευρωπαίων ηγετών που με τις ευλογίες του ηγέτη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας του Πάπα, έκανε εκστρατεία για να καρπωθεί αυτή τα εδάφη που έχασε η Κωνσταντινούπολη.
Καθώς όμως θα ήταν δύσκολο να πείσεις όλους εκείνους τους φουκαράδες που επιστράτευαν για να πολεμήσουν τους Σαρακηνούς του Ισλάμ, μιας και οι στρατιώτες πια δεν πολεμούσαν για την δόξα τους αλλά για την τσέπη των Φεουδαρχών, ο μόνος τρόπος για να κρατήσουν ψηλό το φρόνημα των στρατιωτών για να πάνε αδιαμαρτήρητα να σφάξουν και να σφαγούν ήταν στο όνομα του Θεού.
    Έτσι το “πάμε να πάρουμε εμείς τα εδάφη που πήρε το Ισλάμ από την Κωνσταντινούπολη” έγινε “πάμε στο όνομα του Ζώντος Θεού να απελευθερώσουμε τα Ιεροσόλυμα και τους Άγιους Τόπους.”.
Ήταν λοιπόν μία εποχή που για να έχουν υψηλό φρόνιμα οι στρατοί έπρεπε να πιστεύουν ότι είχαν μαζί τους τον Θεό. Το είδαμε στους πολέμους του Ισλάμ με το “Αλλάχου άκμπαρ”, το είδαμε στις Σταυροφορίες, το είδαμε με την Ιωάννα της Λωραίνης, το είδαμε ακόμα και την νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, που θεωρείται ίσως η μεγαλύτερη θρησκευτική σφαγή μεταξύ χριστιανών.

    Κάτι παρόμοιο συνέβαινε και με την Ιερά Εξέταση. Έχουμε σκεφτεί ποτέ αλήθεια τις συνθήκες που υπήρχαν κατά την εποχή που έδρασε και μεγαλούργησε η Ιερά Εξέταση; Σε μία περίοδο που άρχιζαν οι επαναστάσεις εναντίον της Παπικής Εκκλησίας που την ακολούθησαν τα χρόνια του “μαύρου θάνατου” ή “μαύρης πανώλης”.
    Μιλάμε για τον Μεσαίωνα. Για μία περίοδο σκοταδισμού. Μία περίοδο που η μόρφωση ήταν κατάρα όχι μόνο για τους φτωχούς αλλά και για τους “ευγενείς”.
Ήταν η περίοδος που μόρφωση είχαν μόνο οι ιερωμένοι και αυτοί μόνο θρησκευτική. Μία πολύ καλή περιγραφή της εποχής κάνει ο Ουμπέρτο Έκο στο βιβλίο του “Το όνομα του Ρόδου”.

    Η Ορθόδοξη Εκκλησία

    Στην Ορθόδοξη ανατολή από την άλλη έχουμε ένα άλλο υπόβαθρο. Από την στιγμή που ο Κωνσταντίνος ο Μέγας διακήρυξε τυπικά την ανεξιθρησκία, νομιμοποίησε τον Χριστιανισμό και τον έκανε ουσιαστικά επίσημη θρησκεία του κράτους του, έβαλε τα θεμέλια ενός ισχυρού κράτους. Και αυτό επειδή η ανατολή τόσο στον Ελλαδικό χώρο όσο και στην Ασία το Χριστιανικό στοιχείο ήταν πολύ πιο ισχυρό από την δύση όπου το Χριστιανικό στοιχείο ήταν έντονο κυρίως στην Ρώμη και τις γύρω περιοχές αλλά στις άλλες επαρχίες υπερίσχυε ακόμα ο Παγανισμός.

    Στην ανατολή λοιπόν άρχισαν οι πρώτοι διωγμοί από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο και που αφορούσαν τον Παγανισμό. Σκληρούς διωγμούς έκαναν και άλλοι αυτοκράτορες του Βυζάντιου με κορυφαίο τον Θεοδόσιο τον Α΄ τον Μέγα που έβγαλε και διάταγμα με το οποίο θανάτωνε κάθε έναν που δήλωνε Έλληνας, καθώς παρέπεμπε στην αρχαία θρησκεία.
Αυτό βέβαια δεν ευσταθεί απόλυτα. Ο Θεοδόσιος δεν δίωξε τους Έλληνες για την θρησκεία τους. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε πως το διάταγμα αφορούσε και τους Χριστιανούς Έλληνες που ήταν ένα πανίσχυρο ήδη στοιχείο στον Ελλαδικό χώρο.
    Τι συνέβαινε όμως αλήθεια;

    Και η αλήθεια είναι πως όλα αυτά ήταν πολιτική. Ένα καλά υπολογισμένο σχέδιο για την δημιουργία ενός κράτους όχι πια πολυμορφικού όπως ήταν η Ρώμη με ένα συνονθύλευμα διάφορων και διαφορετικών πληθυσμών αλλά επιδίωκε να δημιουργήσει ένα στέρεο ενιαίο Ρωμαϊκό Έθνος με γερές βάσεις.
Και η αλήθεια είναι πως εν μέρει τα κατάφερε όμως αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.

    

    Κατηγορούνται οι Χριστιανοί για την δολοφονία ή τον φόνο της φιλοσόφου Υπατίας στην Αλεξάνδρεια. Η αλήθεια; Δεν την σκότωσαν οι Χριστιανοί αλλά κάποιοι Χριστιανοί με πρωταγωνιστή τον επίσκοπο Αλεξάνδρειας Κύριλλο.

    Κατηγορούνται οι Χριστιανοί για διωγμούς εναντίων άλλων θρησκειών και αιρέσεων. Όμως τους διωγμούς δεν τους έκαναν οι Χριστιανοί αλλά κάποιοι Χριστιανοί.

    Το λάθος της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι πως για τους δικούς της πολιτικούς λόγους κάποιους από αυτούς τους σφαγείς και δολοφόνους τους αγιοκατέταξε.
Έκανε άγιο τον Μέγα Κωνσταντίνο ο οποίος εκτέλεσε τον γιο του Κρίσπο και δολοφόνησε την δεύτερη του σύζυγο αλλά και έσφαξε χιλιάδες στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από το σύμβολο του σταυρού.
Έκανε άγιο τον Θεοδόσιο ο οποίος εκτός από τους χιλιάδες που έσφαξε σε διωγμούς, κατέσφαξε εφτά χιλιάδες άοπλους πολίτες στον ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης.
    Έκανε άγιο τον Κύριλλο που πρωτοστάτησε στην δολοφονία της Υπατίας.
Και γενικά χάριν θρησκευτικών πολιτικών κυρίως ανακήρυξε άγιους πολλούς που υπήρξαν εγκληματίες στην ιστορία.

    Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως καμία θρησκεία ή οι πιστοί της δεν έκανε εγκλήματα και σφαγές. Σφαγές και εγκλήματα στην ιστορία έκαναν άνθρωποι στο όνομα της ισχύος, της εξουσίας και του χρήματος, χρησιμοποιώντας αυθαίρετα το όνομα του Θεού μιας και πολλοί από αυτούς ήταν “ελέω Θεού” ηγέτες.

    Και τι είναι αυτό που τα κάνει αλήθεια εγκλήματα; Σε μία περίοδο που μία μοιχαλίδα είχε δικαίωμα ο σύζυγος της να την σκοτώσει αφού πρώτα την διαπομπεύσει. Σε μία περίοδο που μπορούσες να σκοτώσει κάποιον απλά επειδή σε πρόσβαλλε;
    Το γεγονός πως εμείς ζούμε στον 21ο αιώνα, μας επιτρέπει να δικάζουμε όλους εκείνους με τους νόμους και τα ήθη που ισχύουν σήμερα;
    Ο Κωνσταντίνος σκότωσε τον γιο του επειδή ο Κρίσπος κατηγορήθηκε ότι επιτέθηκε ερωτικά στην μητριά του. Ο Κωνσταντίνος τον σκότωσε. Σίγουρα δεν έπρεπε να ανακηρυχθεί άγιος. Έκανε όμως έγκλημα; Όχι.

    Σε μια περίοδο που οι διαφορές μεταξύ ανθρώπων και λαών λυνόντουσαν με πυρά και ατσάλι, θα πρέπει να είμαστε λίγο πιο ακριβείς στο τι είναι έγκλημα και τι όχι.