Αλέξης Τσίπρας: Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή ο αιώνιος καταληψίας;

 

Αλέξης Τσίπρας: Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή ο αιώνιος καταληψίας;

    Οι δύο επιστήμες που θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τις πλέον απαραίτητες στην ιστορία της ανθρωπότητας, ίσως επειδή είναι οι αρχαιότερες, είναι τα μαθηματικά και η πολιτική.
    Πολλές φορές είναι που ακούσαμε μαθηματικούς (και όχι μόνο), πως όλα είναι μαθηματικά. Πως η ίδια η ζωή βασίζεται στα μαθηματικά. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την πολιτική, καθώς κάθε μας πράξη κάθε γεγονός, ακόμα και οι σκέψεις και οι λόγοι μας είναι πολιτική. Λογικό για ένα ον όπως ο άνθρωπος και είναι κοινωνικό και όπως όλοι γνωρίζουμε κοινωνία, πολιτική και μαθηματικά πηγαίνουν μαζί.
    Άλλωστε αυτές οι δύο επιστήμες (μαθηματικά και πολιτική) είναι οι δύο αρχαιότερες στην ιστορία της ανθρωπότητας, καθώς, πριν ακόμα ο άνθρωπος αρχίσει να κατεργάζεται την πέτρα, έμαθε πρώτα να μοιράζεται (μαθηματικά) και στην συνέχεια να ανταλλάσσει (πολιτική).

    Και όπως εξελίχθηκαν οι κοινωνίες, έτσι εξελίχθηκε και η πολιτική. Και καθώς οι κοινωνίες με το πέρασμα των αιώνων γίνονταν πολυπληθέστερες, η πολιτική εξελίχθηκε και έτσι καθώς καταργήσαμε τις τυραννίες, και αφού οι δημοκρατίες δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν με άμεση συμμετοχή των συμμετεχόντων στις κοινωνίες, δημιουργήσαμε τις δημοκρατίες των αντιπροσώπων.
    Και έτσι δημιουργήθηκε από τους αρχαίους χρόνους το λειτούργημα του πολιτικού. Και οι πολίτες πάντα επέλεγαν για ηγέτες τους, τους πολιτικούς που εξέφραζαν όχι το σύνολο αλλά τα συμφέροντα τους. Έτσι την διακυβέρνηση αναλάμβαναν ή εκείνοι που με το όραμα τους κάλυπταν όσο γινόταν μεγαλύτερο αριθμό πολιτών (πράγμα πολύ δύσκολο) ή οι λαϊκιστές και δημαγωγοί.
    Και αυτό το βλέπουμε από τους πανάρχαιους χρόνους (Περικλής και Κλέων, Νικίας και Αλκιβιάδης), αλλά και πιο σύγχρονους (Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και Αντώνης Σαμαράς, Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου) και φυσικά ο Αλέξης Τσίπρας.

    Πολλοί θα αναρωτιούνται γιατί τόσο μεγάλος πρόλογος. Και η απάντηση είναι: Επειδή είναι μεγάλο το δράμα. Μεγάλο το δράμα των Ελλήνων και κυρίως της Ελληνικής δημοκρατίας η οποία έμεινε χωρίς αντιπολίτευση και έτσι ουσιαστικά η δημοκρατία καταρρέει. Μεγάλο το δράμα της κυβέρνησης που μη έχοντας αντιπολίτευση ακόμα και αν θέλει να κυβερνήσει υπεύθυνα μία χώρα δεν υπάρχει αυτή η αντιπολίτευση που θα την προλάβει από το να κάνει λάθη ή θα την διορθώσει. ΄

    Όμως το μεγαλύτερο δράμα το περνάει ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.

    Το παιδί θαύμα που στα 15 του, έδωσε συνέντευξη σε έναν από τους θρύλους της δημοσιογραφίας εκείνης της εποχής, την Άννα Παναγιωταρέα. Λίγο αργότερα τον βλέπουμε υποψήφιο δήμαρχο στην Αθήνα να καταρρίπτει κάθε πρόβλεψη και να βγαίνει τρίτη δύναμη με ένα πολύ καλό ποσοστό.

    Ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ του “έδωσε” την προεδρία του κόμματος και οι συγκυρίες έκαναν τον Τσίπρα αρχηγό της Αξιωματικής αντιπολίτευσης και στην συνέχεια πρωθυπουργό της χώρας.

    Σε αντίθεση με πολλούς προσωπικά πιστεύω πως ο Τσίπρας υπήρξε ένας πετυχημένος πρωθυπουργός.
    Αυτό άλλωστε το δείχνει και η υπέρμετρη αγάπη και αποδοχή που είχε από τους εταίρους μας στην Ε.Ε. αλλά κυρίως από το γεγονός πως κατάφερε να περάσει όχι μόνο τα δυσβάσταχτα μέτρα του τρίτου μνημονίου που αυτός υπέγραψε αλλά και όλα τα μέτρα από τα προηγούμενα μνημόνια που οι άλλες κυβερνήσεις καθυστερούσαν φοβούμενες το πολιτικό κόστος.
    Η συμφωνία των Πρεσπών δεν τον έστειλε απλά ξανά στην αντιπολίτευση αλλά υπήρξε και η αιτία για την συντριπτική του ήττα.

    Και ο Αλέξης Τσίπρας αντί να σταθεί στον ύψος των απαιτήσεων του θεσμικού του ρόλου ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αποφάσισε να γίνει πάλι, όχι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ του 3%, αλλά ο πρόεδρος του 15μελούς των καταλήψεων και του μπάχαλου.
    Πόσο μεγαλύτερη κατάντια μπορεί να έχει ένας πολιτικός άνδρας. Ένας άνδρας που δεν μπορεί να κατανοήσει όχι μόνο πως ως αρχηγός της αντιπολίτευσης έχει τεράστιες πολιτικές ευθύνες απέναντι στον λαό, την κυβέρνηση αλλά κυρίως στο πολίτευμα, αλλά ούτε καν ότι όταν λέμε πως πρέπει να κρατήσουμε ζωντανό το παιδί που υπάρχει μέσα μας, δεν εννοούμε τον 15χρονο έφηβο που κάνει καταλήψεις για να έχει περισσότερο τυρί η τυρόπιτα του κυλικείου.

    Και μας ήρθε για μία ακόμα φορά χθες ο Αλέξης Τσίπρας και κατηγόρησε την κυβέρνηση, γιατί δεν έκανε προσλήψεις 200 γιατρών στην αρχή της πανδημίας και τους επιτάσσει σήμερα.
    Γιατί δεν προσέλαβε 200 γιατρούς σε ένα σύστημα υγείας που σύμφωνα με την Ε.Ε. έχει υπεράριθμο αριθμό γιατρών σε σχέση με τον πληθυσμό της Ελλάδας και που όταν τελειώσει η πανδημία το Ελληνικό δημόσιο θα συνεχίσει να τους πληρώνει.

    Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατανοεί ίσως πως ο τομέας της Υγείας είναι ένας από τους πλέον παθογενείς της χώρας μας, πως σε αυτό μεγάλο μέρος ευθύνης φέρει και ο ίδιος μιας και διατέλεσε πρωθυπουργός της χώρας για μία ολόκληρη τετραετία και είχε τον χρόνο να κάνει πράγματα ή το κατανοεί αλλά ο 15χρονος πρόεδρος του 15μελούς είναι η υπερισχύουσα των πολλαπλών προσωπικοτήτων που έχει.

    Τα όποια συμπεράσματα λοιπόν για το αν υπάρχει έστω και παρ’ ελπίδα η πιθανότητα να ξαναγίνει όχι κυβέρνηση αλλά ακόμα και αξιωματική αντιπολίτευση στις επόμενες εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας την αφήνω ως τροφή για σκέψη.