Αλέξης Τσίπρας: Κι αυτός στον κόσμο του

 

Αλέξης Τσίπρας: Κι αυτός στον κόσμο του

Το “παρατεταμένο θέατρο του παραλόγου” και το παράλογο ενός παρατεταμένου θεάτρου.

    “Οι πολίτες ζουν ένα παρατεταμένο θέατρο του παραλόγου”, είπε ο Αλέξης Τσίπρας μεταξύ άλλων, απευθυνόμενος την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε ένα εκπληκτικό αφήγημα μέσα από το οποίο ξαφνικά αναγνωρίζει ότι το πρώτο lock down η κυβέρνηση το έκανε έγκαιρα, και μέσα από μία χωρίς νόημα αναφορά από το άνοιγμα του τουρισμού την προηγούμενη χρονιά καθώς αναφέρεται στην “απόλυτη αποτυχία της κυβέρνησης στο μέτωπο της πανδημίας”, έκανε μία αναδρομή στα γεγονότα της Ικαρίας, αναφέρθηκε στην “αστυνομική αυθαιρεσία”, αναφέρθηκε στην επιστράτευση των ιδιωτών γιατρών ως “φιάσκο” και συνέχισε με ένα παραλήρημα για απευθείας αναθέσεις και για παιχνίδια συμφερόντων.

    Και καθώς οι πολίτες ζουν όντως ένα παρατεταμένο θέατρο του παραλόγου, όπου τα νέα κρούσματα κάθε μέρα είναι πάρα πολλά, ο αριθμός διασωληνωμένων και νεκρών κάθε μέρα αυξάνεται και πολύ σύντομα θα ξεπεράσουμε τους δέκα χιλιάδες νεκρούς, η κυβέρνηση προκειμένου να αποσυμπιέσει έναν λαό που βράζει σε μία πελώρια χύτρα και είναι έτοιμος να εκραγεί, και δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν ότι δεν αρκεί η αποσυμπίεση αλλά πρέπει να βρουν τρόπο να ανοίξει πια το καπάκι με ασφάλεια, ταυτόχρονα ζουν και το παράλογο ενός παρατεταμένου θεάτρου.

    Ένα θέατρο που μέσα σε όλη αυτήν την τραγωδία της πανδημίας, θυμίζει ηθογραφική κωμωδία που συνδυάζει Μολιέρο με τον Αρχοντοχωριάτη καθώς βλέπουμε έναν Τσίπρα που ξαφνικά από το πουθενά και το τίποτα έγινε για ένα διάστημα πρωταγωνιστής της πολιτικής σκηνής να προσπαθεί να πείσει πως είναι ένας σοβαρός πολιτικός με θέσεις και κύρος, Γκολντόνι με τον Υπηρέτη δύο αφεντάδων και τον Τσίπρα να μην ξέρει ποιον να πρωτοεξυπηρετήσει, την λαϊκίστικη και δημαγωγική πλευρά του κόμματος του των Πολάκη, Βαξεβάνη που αποτελεί την εκλογική του βάση ή θεσμική του θέση ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπου απαιτείται συγκροτημένος λόγος τον οποίο δεν έχει και με Καραγκιόζη που αλλάζει κατά το δοκούν ανάλογα με το σε ποιον απευθύνεται.

    Αλήθεια πόσο τραγικό ή γελοίο είναι να μιλάει για παραλογισμό ο πολιτικός συνήγορος του Κουφοντίνα, ο υποκινητής των κινητοποιήσεων σε όλη την Ελλάδα που τον κάνει έναν από τους βασικούς υπεύθυνους για την έξαρση της πανδημίας, ο λαϊκιστής που μιλά για προσλήψεις γιατρών αλλά και εκπαιδευτικών (για να μην μιλάμε μόνο για την πανδημία καθώς δεν είναι μόνο η πανδημία η ζωή μας και ας φαίνεται έτσι τους τελευταίους μήνες), που αυτός έπρεπε να είχε κάνει και δεν έκανε.
    Πόσο παράλογο είναι να βλέπεις έναν πολιτικό άνδρα να μην σκέφτεται το πολιτικό κόστος υπογράφοντας την συμφωνία των Πρεσπών αλλά να το σκέφτεται όταν πρόκειται να προχωρήσει στον διαχωρισμό από το Υπουργείο Παιδείας της Εκκλησίας και την έξοδο από το μισθολόγιο των ιερέων (τι πάμε και θυμόμαστε).

    Και σε όλον αυτόν το παραλογισμό έρχεται να προστεθεί μία σειρά από δημοσκοπήσεις που είδε το φως της δημοσιότητας την τελευταία εβδομάδα και ενώ μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης η ψαλίδα όχι μόνο δεν έχει κλείσει αλλά είναι διευρυμένη σε όλες αυτές, βλέπουμε τον Αλέξη Τσίπρα και τις εφημερίδες που τον υποστηρίζουν να βλέπουν δημοσκοπικό πανικό στην κυβέρνηση.

    Φυσικά, μέσα σε όλον αυτόν το παραλογισμό, μέσα στην απελπισία που έχουμε οδηγηθεί τόσο από την πανδημία όσο και από την ηλιθιότητα του πολιτικού μας κόσμου ένα ερώτημα αιωρείται σε όλη την χώρα για τον Αλέξη Τσίπρα.

    Τι πίνει και δεν μας δίνει.