Και τώρα Κυριάκο τι κάνουμε;

 

Και τώρα Κυριάκο τι κάνουμε;

    Τέλειωσε το τριώδιο, ήρθε η τελευταία Κυριακή του Καρναβαλιού και σε κάποιες πόλεις, όπως η Ξάνθη και η Πάτρα, όπου το Καρναβάλι είναι θεσμός, ο κόσμος ξεχύθηκε στις πλατείες να το γλεντήσει παρά τα όποια απαγορευτικά μέτρα.
    Σε κάποιες άλλες αμολύθηκαν στις πλατείες τα ζαβά που είτε είναι υποστηρικτές του Κουφοντίνα ο οποίος σταμάτησε την απεργία πείνας αλλά υπάρχει και η αστυνομική βία την οποία πρέπει να καταστείλουν (τα ζαβά πάντα) που προκαλούν τον δικό τους συνωστισμό και πάντα παραβιάζοντας τα όποια απαγορευτικά μέτρα (ποια μέτρα;).
    Και φυσικά υπάρχουν και οι άλλοι που εδώ και ένα χρόνο αρνούμενοι πως υπάρχει πανδημία, ή να τηρήσουν τους όποιους κανόνες (είμαι σίγουρος ότι αυτοί από αντίδραση ούτε τα χέρια τους πριν φάνε δεν πλένουν), γυρνάνε στις πλατείες και διασκεδάζουν με την όλη κατάσταση βρίζοντας που είναι αναγκασμένοι να κάθονται σε παγκάκια και όχι στο πιο αναπαυτικό κάθισμα ενός καφέ.

    Και κάποιοι προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Φταίει η πανδημία και τα σκληρά απαγορευτικά μέτρα γι’ αυτήν την κατάσταση με σκοπό είτε υποβαθμίσουν κάποια γεγονότα, είτε για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

    Το θέμα είναι όμως πως τα μέτρα δεν λειτούργησαν. Και δεν λειτούργησαν επειδή η κυβέρνηση εκτός του ότι έκανε πολλά και τραγικά λάθη καθ’ όλη την διάρκεια της πανδημίας, στο θέμα του ελέγχου των μέτρων αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων.
    Και αυτό δεν το βλέπουμε μόνο τώρα αλλά από τον καλοκαίρι που μας πέρασε, καθώς, μετά από έναν πρώτο σχετικά πετυχημένο αποκλεισμό μέχρι τα τέλη Μαΐου, όταν άρχισε να λειτουργεί πάλι η αγορά και κυρίως τα καταστήματα ψυχαγωγίας (καφέ, μπαρ κ.α.), οι έλεγχοι ήταν ανύπαρκτοι. Έτσι βλέπαμε στα καφέ και τα μπαρ, κυριολεκτικά τον ένα πάνω στον άλλο λες και δεν υπήρχε πλέον επιδημία. Λες και την είχαμε νικήσει με τον πρώτο αποκλεισμό.
Όλοι όμως ξέραμε πως ο ιός ήταν εδώ. Η πανδημία ήταν εδώ. Και κυρίως το ήξερε η κυβέρνηση και οι επιδημιολόγοι. Και ενώ το ήξεραν δεν φρόντισαν για εντατικοποίηση των ελέγχων.
    Και θα ρωτήσει κάποιος καλοπροαίρετα.

    “Τι θα μπορούσαν να κάνουν; Να κόψουν πρόστιμα σε όλους τους πελάτες – θαμώνες του καφέ;”.

    Όχι γιατί η ευθύνη δεν ήταν των πελατών τόσο όσο των ιδιοκτητών της επιχείρησης. Έτσι ένα υψηλό πρόστιμο τουλάχιστον δέκα χιλιάδων ευρώ και σφράγισμα του καταστήματος για ένα μήνα ή και οριστικό σφράγισμα για παραδειγματισμό θα ήταν ένα σκληρό αλλά αποτελεσματικό μέτρο. Έτσι ώστε να μην χρειάζεται να ελέγχει η αστυνομία αλλά οι ίδιοι οι επιχειρηματίες στο τέλος.
    Επίσης όταν τον Σεπτέμβριο και ενώ άρχιζε το δεύτερο κύμα πανδημίας τα καταστήματα εστίασης και ψυχαγωγίας έκλεινα από τις έντεκα το βράδυ και οι ανεγκέφαλοι αρνητές συγκεντρώνονταν στις πλατείες η αστυνομία αντί να προβεί σε προσαγωγές, αυτόφωρα και πρόστιμα μετέδιδε ηχογραφημένα μηνύματα. Σε ποιούς; Σε αυτούς που έτσι κι αλλοιώς παρανομούσαν και η αστυνομία ή η πολιτεία δεν έκανε κάτι γι αυτό.
    Τι έκανε η πολιτεία όμως μετά; Έκλεισε όλα τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος ακόμα και τις εστίασης που στην συντριπτική τους πλειοψηφία τηρούσαν τα μέτρα και τους κανόνες, τηρούσαν τις αποστάσεις και μείωσαν τα τραπεζοκαθίσματα στο ήμισυ. Με λίγα λόγια πλήρωσαν την αθλιότητα κάποιων άλλων με την συνεργασία της κυβέρνησης.

    Μετά η κυβέρνηση έκλεισε τους ναούς. Και θα συμφωνήσουμε ότι τα μυστήρια και άλλες θρησκευτικές τελετές είναι θεμιτό και σωστό να τελούνται κεκλεισμένων των θυρών. Αλλά γιατί και με ποιο σκεπτικό στέρησαν από τον κοσμάκη να μπορεί να πάει στον ναό να κάψει ένα κερί, να προσευχηθεί, ή και να προφυλαχθεί από καιρικά φαινόμενα όπως το κρύο και η βροχή, με την υποχρέωση πάντα τα συμβούλια των ναών να φροντίζουν την συνεχή απολύμανση των εικόνων μιας και γνωρίζουμε ότι είμαστε ένας λαός που η αμάθεια και η έλλειψη παιδείας, τον οδηγεί πολλές φορές να κάνει ηλιθιότητες όπως το να μην περιορίζεται σε προσκύνημα μπροστά στις εικόνες αλλά επιδίδονται και σε φιλιά και άλλες τραγικές θρησκόληπτες ανοησίες.
    Και εκτός αυτού η κυβέρνηση υποχρέωσε σε χρήση μάσκας και σε όλους τους εξωτερικούς χώρους οδηγώντας μας σε ένα σουρεαλιστικό τοπίο.
    Και όλα αυτά όταν η κυβέρνηση ξεκινά ένα lock down τριών εβδομάδων των Νοέμβριο, με το σύνολο τον Ελλήνων να ξέρει ότι θα είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων τριών μηνών, όμως σε όλη αυτή τη διάρκεια η κυβέρνηση παίζει το lock down και τα νεύρα μας ακορντεόν, ενώ το αποτέλεσμα είναι ένα τρίτο σφοδρότερο από τα άλλα δύο κύματα.
    Ο πολίτης αρχίζει να αγανακτεί. Και αγανακτεί ακούγοντας πως παρά το τρίτο κύμα το οποίο είναι σφοδρότατο η εστίαση θα ανοίξει στα μέσα Απρίλη, ο τουρισμός στα μέσα Μάη. Όμως τα εμβόλια γίνονται με ρυθμούς αργούς και αν όπως λεν είμαστε από τους γρηγορότερους στην Ευρώπη νοιώθω ότι θα πρέπει να μας πιάσουν τα κλάματα για τους άλλους Ευρωπαίους αλλά που να βρεθεί δάκρυ που στέρεψαν.
    Και μας μένει μόνο ένα ερώτημα. Ένα ερώτημα που είναι στην σκέψη των περισσότερων και δεν ξέρουν σε ποιον να το θέσουν. Είναι πολλά τα "και" αλλά το σημαντικότερο..... 

“Και τώρα Κυριάκο, τι κάνουμε;”