Οι Παθογένειες των Ελλήνων.

 

Οι Παθογένειες των Ελλήνων.

    Πριν από λίγες ημέρες έγραψα ένα κείμενο με τίτλο “Οι παθογένειες του Ελληνικού Κράτους”.
    Ήταν ένα εισαγωγικό κείμενο γνωριμίας μιας και από την πλευρά μου πως κάποιες απόψεις όχι για να τις επιβάλλω σε κάποιους (πως θα μπορούσα άλλωστε), αλλά για να δώσω αφορμή για συζητήσεις.
    Είναι σημαντικό να αρχίσουμε πια να συζητάμε. Μία από τις παθογένειες μας είναι αυτή. Δεν συζητάμε πια. Ακόμα και οι διαφωνίες μας είναι αφορμή για τσακωμούς και όχι για συζήτηση. Πιο πολύ μας ενδιαφέρει να ακουγόμαστε παρά να ακούμε και όσο νοιώθουμε ότι δεν ακουγόμαστε, τόσο πιο δυνατά φωνάζουμε. Έτσι η συζήτηση γίνεται καβγάς.

    Δεν θέλουμε να καταλάβουμε πως η διαφωνία με τις απόψεις μας είναι μία απόλυτα υγιής κοινωνική συμπεριφορά. Δεν θέλουμε να κατανοήσουμε πως η διαφωνίες είναι δημιουργικές μέσα από τον διάλογο και την έκθεση επιχειρημάτων και πως όταν στην διαφωνία αρχίζει να μπαίνει ο εγωκεντρισμός, ο φανατισμός, ο σωβινισμός και ότι υπάρχει σε -σμός παύει να είναι διαφωνία και είναι διαμάχη και μετά πόλεμος.
    Κάποιοι ίσως καγχάσουν με την έκφραση πόλεμος όμως είναι ακριβής. Επειδή ο πόλεμος έχει πολλές μορφές και κάθε μορφή του είναι το ίδιο καταστροφική και απεχθής όσο και η συμβατική του.

    Θα είναι πολλοί εκείνοι που η έλλειψη παιδείας θα τους κάνει να αναρωτηθούν “τι βλακείες λέει ο τύπος. Άκου ότι τελειώνει σε -σμός. Δηλαδή τι μας λέει ότι ο Χριστιανισμός είναι κακός όπως ο φανατισμός, ο σωβινισμός, ο ρατσισμός, ο φασισμός;”.
    Και η απάντηση είναι πως είναι. Επειδή είναι και αυτός δογματισμός. Όλα τα προηγούμενα που αναφέραμε, φανατισμός, σωβινισμός κ.λ.π., ακόμα και ο εγωκεντρισμός είναι παρακλάδια του δογματισμού. Από εκεί ξεκινούν όλα.

    Έτσι σιγά-σιγά, θέμα ανά θέμα, σκέφτομαι να αναλύσω τα θέματα αλλά και τα αναθέματα που αποτελούν παθογένειες για τους Έλληνες αλλά και το Ελληνικό κράτος. Και το κάνω μήπως και κάποτε αρχίσουμε να διαβάζουμε πια. Μήπως να συζητάμε. Όμως για να μάθουμε να συζητάμε θα πρέπει πρώτα να μάθουμε να ακούμε. Και ο καλύτερος τρόπος για να ακούσεις μία άποψη, είναι να την διαβάσεις.
    Επειδή όταν διαβάζεις δεν μπορείς να διακόψεις τον συνομιλητή σου. Δεν μπορείς να του πεις εκείνη τη στιγμή την γνώμη σου. Δεν σου συμβαίνει αυτό που συμβαίνει στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που σε κάποιο λόγο εντοπίζουν μία διαφωνία και αντί να συνεχίσουν να ακούν τον συνομιλητή τους, το μόνο που ακούνε είναι την δική τους διαφωνία.

    Είναι καιρός να μιλήσουμε για τις παθογένειες μας. Παθογένειες που δεν άφησαν αυτή τη χώρα να δείξει ποια πραγματικά είναι. Παθογένειες που δεν άφησαν αυτόν τον λαό να δείξει τι πραγματικά μπορεί να πετύχει.
    Οι κύριες παθογένειες που θα μας απασχολήσουν είναι:

    1. Ο Διχασμός.

    2. Πολιτικό Σύστημα.
    3. Παιδεία.
    4. Υγεία.
    5. Οικονομία.
    6.Εργασία.
    7.Θεσμοί.
    8. Ηθική.
    9. Θρησκεία.
    10. Ατομικισμός.

    Ξεκινάμε λοιπόν αυτή την συζήτηση έτσι ώστε να συμβεί αυτό που γράφει ο ποιητής

“Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε,
ήσυχα, ήσυχα κι απλά”

Γιάννης Ρίτσος