Παθογένειες των Ελλήνων: Υγεία / 1ο Μέρος

 

Παθογένειες των Ελλήνων

Υγεία

Ο γυμνός βασιλιάς  

     Όλοι ξέρουμε την ιστορία του μεγάλου παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, “Τα Ρούχα του Βασιλιά”. Εκείνο το παραμύθι που κάποιοι απατεώνες έπεισαν έναν βασιλιά πως είναι μεγάλοι και ξακουσμένοι ραφτάδες, και πως θα του έραβαν ρούχα ανάλογα ενός βασιλιά της δικής του μεγαλοσύνης από ένα ειδικό ύφασμα που τα χρώματα του θα εντυπωσίαζαν και θα θαύμαζαν όλοι όσοι θα τα έβλεπαν, καθώς ήταν τέτοιο ειδικό αόρατο ύφασμα που είχε το χάρισμα να το βλέπουν μόνο οι έξυπνοι άνθρωποι και όποιος δεν μπορούσε να το δει ήταν χαζός.
    Ο βασιλιάς αυτός πείστηκε εύκολα και μάλιστα σκέφτηκε πως φορώντας αυτά τα ρούχα θα μπορούσε να ξεχωρίζει και τους έξυπνους από τους ανόητους υπουργούς αλλά και υπηκόους του.

    Και ενώ όλοι έκαναν πως έβλεπαν τα ρούχα για να μην τους θεωρήσουν χαζούς, στην μεγάλη παρέλαση βρέθηκε ένα παιδάκι που φώναξε πως ο βασιλιάς ήταν γυμνός και έτσι κατάλαβαν τόσο ο βασιλιάς όσο και οι υπήκοοι του πως όλοι τους ήταν χαζοί καθώς έπεσαν θύματα μίας πρωτοφανούς απάτης.

    Κάποιοι θα αναρωτηθούν τι σχέση μπορεί να έχει αυτό το παραμύθι με την κατάσταση της υγείας στην χώρα μας.

    Έτσι κάνοντας τον παραλληλισμό, σκέφτομαι, μήπως στην περίπτωση της υγείας, που είναι ο βασιλιάς του δικού μας παραμυθιού, το παιδί που φωνάζει πως ο βασιλιάς είναι γυμνός είναι ο κορωνοϊός;

    Κάποιοι θα βιαστούν να γελάσουν. Να πουν ότι εκείνο το υπεροπτικό ύφος του ανόητου αλαζόνα πως δεν χρειαζόταν να έρθει ο κορωνοϊός για να μας πει ότι το Εθνικό μας Σύστημα Υγείας είναι γυμνό. Το γνωρίζουμε χρόνια τώρα.
    Αυτό όμως είναι ψέμα. Μέχρι τώρα ξέραμε πως το Εθνικό Σύστημα υγείας νοσεί. Ξέραμε πως έχει ελλείψεις, ότι νοσεί. Ότι φοράει τα παλιά του ρούχα. Εκείνα που του χάρισε από το υστέρημα της η Ψωρο-Κώσταινα, εκείνα που του έδωσαν οι φιλανθρωπίες κάποιων βασιλισσών, εκείνα που του έδωσαν οι φτωχοί Έλληνες από το υστέρημα τους και κάποιοι πλούσιοι Έλληνες που έχουν ανακηρυχθεί από το κράτος ως Εθνικοί Ευεργέτες όμως (ένα παράλογο για την Ελλάδα), κανείς δεν τους θυμάται.

    Την γύμνια του Εθνικού μας Συστήματος Υγείας την είδαμε σε όλο της το μεγαλείο με την covid-19, όταν είδαμε όχι μόνο το μέγεθος των ελλείψεων αλλά κυρίως ποιες είναι αυτές.

    Και ενώ οι πολλοί αμέσως θα βιαστούν να μιλήσουν για τις λίγες κλίνες και τις ελάχιστες Μ.Ε.Θ. (Μονάδες Εντατικής Θεραπείας), αυτοί που έχουν μία πιο κριτική σκέψη θα διαπιστώσουν πως το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Ούτε καν στην πραγματικά έλλειψη υγειονομικού προσωπικού όλων των ειδικοτήτων.

    Η πανδημία αυτή μας έδειξε πως το Ε.Σ.Υ. στερείται κυρίως υλικοτεχνικής υποδομής, τόσο σε κτήρια όσο και σε εξειδικευμένο εξοπλισμό, αλλά δυστυχώς και σε επιστημονική κατάρτιση.

    Όχι σε καμία περίπτωση δεν θέλω να προσβάλλω τους γιατρούς και τους νοσηλευτές για την έλλειψη κατάρτισης που πιθανόν ή σίγουρα κάποιοι έχουν. Η ευθύνη βαρύνει την ίδια την πολιτεία. Όμως αυτή η έλλειψη φάνηκε κυρίως, όχι από την αδυναμία αντιμετώπισης του ιού στην γέννηση του κάτι που ήταν αδύνατο μιας και δεν ξέραμε καν την ταυτότητα του, αλλά από το γεγονός πως ένας σημαντικός αριθμός υγειονομικών έχασε την ζωή του.
    Η έλλειψη κατάρτισης ήταν τέτοια που δεν είχαν καν την πρόνοια να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για την δική τους προστασία.
    Ήταν η αρχή, θα βιαστούν να δικαιολογηθούν κάποιοι δεν ξέραμε τον εχθρό. Όμως η αλήθεια είναι ότι ακριβώς επειδή δεν γνωρίζαμε τον εχθρό τον υποτιμήσαμε. Δεν μπορεί να πάει στην μάχη ο στρατιώτης χωρίς τον πλήρη εξοπλισμό του. Ειδικά απέναντι σε έναν άγνωστο εχθρό.

    Κάποιοι άλλοι ίσως βιαστούν να πουν να αναρωτηθούν πόσο σημαντικός αριθμός, είναι πραγματικά. Με μία πρόχειρη έρευνα βρήκα πως παραμονές Χριστουγέννων, οι υγειονομικοί που έφυγαν από την πανδημία ήταν δεκάξι. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν υπάρχουν νέα θύματα το πρώτο τρίμηνο της χρονιάς.

    Όμως υπάρχει έστω και ένας ότι δεκάξι άνθρωποι είναι ασήμαντος αριθμός; Ακόμα και μπροστά στις πλέον των οκτώμισι χιλιάδων νεκρών (8.532 η χθεσινή ενημέρωση).
    Υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει ότι δέκα νεκροί είναι ασήμαντος αριθμός; Ή έστω και τρεις; Αν υπάρχει έστω και ένας που θεωρεί ασήμαντο αριθμό ακόμα και την απώλεια ζωής ενός υγειονομικού, τότε μάλλον έχει περίεργη αντίληψη για την αξία της ζωής, καθώς και μία μόνο ζωή από τις 8.532 που χάθηκαν σημαντικά είναι σημαντική.

    Και όλα αυτά ήρθε μία πανδημία να μας τα υπενθυμίσει.