Παθογένειες των Ελλήνων: Το πολιτικό σύστημα / 1ο Μέρος

 

Παθογένειες των Ελλήνων

Το πολιτικό σύστημα

Η Δημοκρατία στην εντατική  

    Η ιστορία μας έμαθε ότι η Ελλάδα είναι το λίκνο της δημοκρατίας και η αρχαία Αθήνα ήταν η κοιτίδα της.

Η δημοκρατία πέρασε από πολλά δεινά και δοκιμασίες όλους αυτούς τους αιώνες.

    Πρώτα απ’ όλα, είναι κοινώς αποδεκτό ότι η δημοκρατία δεν είναι το ιδανικό πολίτευμα. Αυτό μας το ανέλυσαν τόσο ο Σωκράτης, αλλά και ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και άλλοι φιλόσοφοι και λοιποί “πολιτική αναλυτές” της εποχής εκείνης.
Ο Σωκράτης αλλά και η μαθητές του πίστευαν πως το ιδανικό πολίτευμα είναι αυτό της Αριστοκρατίας, εννοώντας φυσικά ότι κυβερνούν οι άριστοι και όχι οι αριστοκράτες όπως κάποιοι τον κατηγόρησαν.

    Όμως πως θα ξεχωρίσεις τους άριστους; Αν δούμε λίγο την ιστορία, η μόνη φορά που κυβέρνησαν οι άριστοι ήταν με τον Σόλωνα ο οποίος δεν ήταν στρατηγός της Αθήνας αλλά ορίσθηκε αισυμνήτης, δηλαδή νομοθέτης με ενισχυμένες εξουσίας. Με λίγα λόγια ήταν για όσο χρόνο του δόθηκε να νομοθετήσει ενισχυμένες εξουσίες και ήταν ο μόνος και απόλυτος άρχων της πόλης, ο Κλεισθένης και φυσικά ο Περικλής, οι οποίοι υπήρξαν απόλυτη άρχοντες της Αθήνας ως αρχιστράτηγοι της πόλης.

    Έτσι όλοι αποδεχθήκαμε πως η δημοκρατία δεν είναι το ιδανικό πολιτικό σύστημα αλλά είναι το καλύτερο που μπορεί να υπάρξει καθώς η φιλοσοφία της είναι πως οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, οι αποφάσεις έχουν την έγκριση του και είναι προς όφελος του κράτους.

    Και εδώ γεννάται μία σειρά ερωτημάτων.

    Στην σύγχρονη δημοκρατία (και αναφερόμαστε μόνο στην Ελλάδα αν και αφορά όλον τον κόσμο), οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό;

    Σε πρώτη ανάγνωση της ερώτησης απαντάμε με ασφάλεια και σταθερότητα ναι, καθώς οι εκπρόσωποι των πολιτών, εκλέγονται μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Η αλήθεια είναι όμως πως τις κυβερνήσεις δεν τις εκλέγουν στην πραγματικότητα οι πολίτες αλλά ο εκλογικός νόμος και το εκάστοτε εκλογικό σύστημα.

    Και εδώ θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι λογικό, αν θέλουμε σε μία χώρα όπως η δική μας, με το πολιτικό και όχι μόνο ταπεραμέντο των Ελλήνων, να έχουμε μία σταθερή κυβέρνηση που δεν θα λειτουργεί ως όμηρος πολιτικών συμφερόντων. Η αλήθεια όμως είναι πως όσο μεγαλύτερη είναι η σταθερότητα και η αυτοδυναμία της κυβέρνησης, τόσο πιο απολυταρχική αλλά και τα στελέχη της πιο επιρρεπή στην παρανομία.
Ζωντανό παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη, η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή, αλλά και η τωρινή κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

    Ένα άλλο ερώτημα που γεννάται είναι, αν υπάρχει όντως δημοκρατία όταν το ίδιο το σύνταγμα που είναι ο κανόνας λειτουργίας της καταστρατηγείται από τους ίδιους τους νόμους. Έτσι πως μπορεί να είναι όλοι οι Έλληνες πολίτες ίσοι ενώπιον του νόμου, όταν οι βουλευτές προστατεύονται από πολιτικές ασυλίες;

    Ερώτημα τρίτο. Ποια μπορεί να είναι η εμπιστοσύνη των πολιτών σε μία δημοκρατία που οι αποφάσεις της δεν αφορούν το όφελος του κράτους με την έννοια των πολιτών, αλλά του κράτους υπό την έννοια του ως κέντρου εξουσίας;

    Ένα ακόμα ερώτημα, αφορά το τι είδους δημοκρατία έχουμε όταν δεν υπάρχει ψήφος κατά συνείδηση από τους εκπρόσωπους των πολιτών αλλά ψήφος με βάση την κομματική γραμμή. Με λίγα λόγια οι Έλληνες, την ημέρα των εκλογών, στέλνουν εκπροσώπους τους στην κεντρική εξουσία και αυτοί γίνονται εκπρόσωποι της κεντρικής εξουσίας στους πολίτες.

    Όχι αυτό δεν είναι δημοκρατία!!!!!

    Και θα μπορούσαμε να θέσουμε και άλλα ερωτήματα που υπάρχουν αλλά είναι μεγάλος ο κατάλογος. Είναι ένας κατάλογος που δεν χωράει όχι σε μία μόνο άποψη, μιας και αυτές είναι οι δικές μου ερωτήσεις αλλά υπάρχουν σίγουρα χιλιάδες ερωτήσεις από εκατομμύρια πολίτες, ή σε ένα άρθρο αλλά ούτε σε δωδεκάτομο πολιτικό σύγγραμμα.

    Και το χειρότερο με το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι πως έχει πλέον σαπίσει . Και η σήψη του είναι τόσο έντονη που χαλάει, φθείρει, σαπίζει, και κάθε τι καινούριο και ελπιδοφόρο μπαίνει στην πολιτική σκηνή του τόπου. Ή το φθείρει, ή, αν είναι τόσο υγιές στοιχείο, το αφήνει εκτός συστήματος. Το φοβάται.
Για να μιλήσουμε με όρους πανδημίας λόγω των ημερών, το πολιτικό σύστημα φοβάται τις υγιείς πολιτικές φωνές και το “καινούριο”, όπως μία ασθένεια το εμβόλιο. Την θεραπεία.

    Αν θέλουμε να δούμε πόσο σάπιο αλλά και πόσο “συντεχνιακό” είναι το πολιτικό σύστημα, αρκεί να δούμε ένα παράδειγμα, που αφορά το περιβόητο εξωτερικό χρέος και το περιβόητο δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας.

    Αυτό το χρέος και το έλλειμμα που έβαλε την χώρα σε μία τραγική θέση χωρίς να το αξίζει.

    Θα θυμούνται φαντάζομαι πολλοί εκείνο το διαφημιστικό της Ζωής Κωνσταντοπούλου, το καλοκαίρι του 2015, στο οποίο έλεγε ότι το χρέος είναι επαχθές. Η αλήθεια είναι ότι λίγοι γνωρίζουν την έλεγε.

    Υπάρχει διεθνές νομικό πλαίσιο το οποίο επισημοποιήθηκε το 1927 με το δόγμα Σακ (Alexander Nahum Sack), σύμφωνα με το οποίο όταν η κυβερνήσεις μίας χώρας δανείζονται εν ονόματι του λαού, ερήμην του λαού, τα χρήματα δεν λαμβάνονται προς το συμφέρον του έθνους και ο δανειστής το ξέρει αυτό, τότε το χρέος κρίνεται επαχθές, επονείδιστο και παράνομο, οπότε η χώρα δεν υποχρεούται να το εξοφλήσει.
    Βέβαια η διαδικασία για να γίνει αυτό, είναι να οριστεί μία διεθνής επιτροπή από οικονομολόγους, οι οποίοι θα κάνουν λογιστικό έλεγχο για την χρονική περίοδο στην οποία δημιουργήθηκε το χρέος και θα αποφασίσει αν είναι το χρέος επαχθές και επονείδιστο οπότε και άκυρο.

    Όταν ο Πάνος Καμένος το 2012 ζήτησε να ψηφιστεί από την Βουλή αίτημα για διεθνή λογιστικό έλεγχο, όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως καταψήφισαν την πρόταση.

    Και φυσικά σκοπός μας δεν είναι να τιμήσουμε τον Καμένο τον οποίο βαραίνει σειρά εγκληματικών πολιτικών σφαλμάτων και λαθών, όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση τι συμβαίνει;

    Είναι απλό. Το σύνολο των πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας χρωστάει εκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες και αυτό αυτόματα κάνει τα κόμματα ομήρους των τραπεζών. Το σύνολο των πολιτικών κομμάτων χρηματοδοτούνται από τα κρατικά ταμεία, από χρήματα του λαού. Ουσιαστικά κλέβουν από τον λαό. Και για να κρατούν τον λαό ήρεμο, του πετάνε κάτι ξεροκόμματα που λέγονται, επιδοτήσεις, επιδόματα ή δάνεια που θα τον κρατούν απασχολημένο με τα δικά του προβλήματα για να μην βλέπει τις πολιτικές απάτες και να μην αντιλαμβάνεται την σαπίλα του πολιτικού συστήματος.

    Όταν ένα σύστημα κρατά τους πολίτες βολεμένους, ομήρους, ή ναρκωμένους, είναι σάπιο. Και είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξει. Όχι αύριο, Όχι σήμερα.

    Τώρα!!!!!!!!